เข้ามาได้แล้ว!
“สำเร็จ! เราเข้ามาได้แล้ว!”
เสียงเชียร์ที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาภายในห้องขับ!
สวีหยางวิ่งขึ้นมาจากห้องเครื่อง คว้าแขนสวีเจิ้งไว้แน่น เสียงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น
“อาหยาง! เราเข้ามาได้แล้ว! ปลอดภัยแล้ว!”
กะลาสีเรือทุกคนทรุดตัวนั่งกับพื้น หอบหายใจแรง ตัวเปียกโชก แต่กลับหัวเราะทั้งน้ำตา
สวีเจิ้งปล่อยหางเสือ หายใจออกยาวๆ แขนทั้งสองข้างเมื่อยล้าเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้มโล่งอก
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูคลื่นลมที่ยังคงโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก แล้วหันมามองลูกเรือที่ปลอดภัยและผู้รอดชีวิตทั้งหกคนในเรือ หัวใจสงบลง
“ทอดสมอ ยึดเรือให้มั่น”
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง
“ทุกคนพักผ่อน สลับกันเวรยาม รอพายุผ่านไป เราจะกลับทันที”
ภายในเรือ โจวต้าไห่และพวกทั้งหกคนฟังเสียงคลื่นลมที่ค่อยๆ เบาลงข้างนอก ก็วางใจลงอย่างสิ้นเชิง ดวงตาแดงก่ำ พร้อมกันโค้งคำนับสวีเจิ้งอีกครั้งอย่างสุดซึ้ง
พวกเขาไม่เพียงแต่รอดชีวิต แต่ยังถูกปกป้องจากความตายเป็นครั้งที่สองอีกครั้ง
ภายในอ่าวหลบลม แสงไฟอบอุ่น ตัวเรือมั่นคง อบอวลไปด้วยความอบอุ่น
ข้างนอกลมโกรธเกรี้ยว คลื่นยักษ์ถาโถม ราวกับคนละโลก
สวีเจิ้งยืนอยู่หน้าต่าง มองทะเลมืดมิด ค่อยๆ กำหมัดแน่น
เขารู้ดี ภารกิจค้นหาและช่วยเหลือครั้งนี้ยังไม่จบสิ้น
แต่ตราบใดที่เรือยังอยู่ ผู้คนยังอยู่ เขายังอยู่ ก็ไม่มีคลื่นลมใดที่ข้ามผ่านไม่ได้
พอฟ้าสาง พอพายุสงบ พวกเขาจะพาชีวิตทั้งหกดวงกลับบ้านอย่างปลอดภัย
……
ผู้รอดชีวิตทั้งหกคนจากทีมสำรวจได้ดื่มซุปร้อน เปลี่ยนเสื้อผ้าแห้ง สีหน้าค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด ท่าทางหวาดกลัวก็ค่อยๆ สงบลง