ภรรยาของช่างเครื่องเรือจ้าวเถี่ยฉุย คือหลิวหงอิง อุ้มลูกสาววัยสามขวบ ยืนร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ท่ามกลางฝูงชน
ลูกสาวยังไม่รู้อะไร คอยถามไม่หยุดว่า "พ่อจะกลับบ้านเมื่อไหร่" ทุกคำถามแทงใจหลิวหงอิงเหมือนมีด
พี่น้องฝ่ายบ้านเธอก็มา หนุ่ม ๆ หน้าตาหมองคล้ำ จ้องมองผืนทะเลนิ่งเงียบ
หลี่เจวียน ภรรยาของเฉินเสวียเหวิน เจ้าหน้าที่เก็บตัวอย่าง ท้องแก่หกเดือน ถูกญาติ ๆ คอยประคองดูแลอย่างระมัดระวัง ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ
ปกติแล้วเธอไม่ควรมาที่ที่มีลมแรงและน้ำค้างจัดแบบนี้ แต่เธอนั่งอยู่บ้านไม่ไหว ผู้เป็นสามียังไม่เคยเห็นลูกที่ยังไม่เกิด เธอต้องรอเขากลับมาที่นี่ด้วยตัวเอง
"เสวียเหวิน นายต้องกลับมานะ... ลูกกำลังรอตั้งชื่ออยู่..."
หลี่เจวียนลูบท้องเบา ๆ น้ำตาไหลลงอาบแก้มอย่างเงียบงัน
พ่อแม่ของหลินเสี่ยวชุ่น เจ้าหน้าที่อุทกศาสตร์หนุ่ม คือหลินเล่าเกิ่นและหวังซิ่วเหลียน เป็นชาวนาบ้าน ๆ นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น สองมือกำผมตัวเอง ถอนหายใจไม่หยุด ดูแก่ลงหลายปีในชั่วข้ามคืน
หวังซิ่วเหลียนเช็ดน้ำตาปอย ๆ ปากพึมพำไม่หยุด "เสี่ยวชุ่น แม่รอแกกลับมาแต่งเมียอยู่"
ซุนชุยเหลียน ภรรยาของหวังสือโถว พาลูกสองคนที่ยังไม่โต ยิ่งร้องไห้จนตาบวม แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ปลอบลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ไม่ต้องกลัว พ่อจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ ท่านประธานสวีจะช่วยพ่อกลับมา"
ศิษย์หนุ่มสุดท้องเจิ้งเสี่ยวเลี่ยง พ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก โตมากับย่าคือเฉินกุ้ยเซียง