ใช่แล้วล่ะ
ในเมืองมีแต่เรือประมงเล็กๆ จะให้ฝ่าอันตรายแนวหินโสโครกไปได้ยังไง แค่คลื่นลูกใหญ่ก็พลิกคว่ำได้แล้ว
เรือหาปลาทะเลลึกอย่างงั้นหรือ?
พวกเขาไม่เคยเห็นแม้แต่จะนับครั้งได้
ความสิ้นหวัง ดั่งน้ำทะเลเย็นเฉียบ ค่อยๆ ท่วมท้นหัวใจของทุกคน
จ้าวเถี่ยฉุยหลับตาลง น้ำตาอันอบอุ่นไหลรินอาบแก้ม
"ชาตินี้ ข้าไม่เคยทำความชั่ว ทำไมต้องเป็นพวกเรา...ทำไมต้องเป็นพวกเราด้วย..."
หวังสือโถวกำไม้หักในมือแน่น มันเป็นสิ่งเดียวที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้ แต่ตอนนี้ แม้แต่การป้องกันตัวก็ดูน่าขัน
"รู้งี้...เมื่อวานไม่ออกทะเลก็ดี..."
"บนโลกนี้จะมียากลับใจที่ไหนกัน..."
โจวต้าไห่ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด น้ำตาชรายาวไหลเปื้อนแก้ม
เขายอมจำนนต่อชะตากรรมแล้ว
พวกเขาทุกคน ก็ยอมจำนนต่อชะตากรรมแล้วเช่นกัน
ภายในห้องโดยสารค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักและการคำรามอันไร้ปรานีของคลื่นทะเล
ทุกคนขดตัวอยู่กับที่ ละทิ้งการดิ้นรน ละทิ้งการอุดรูรั่ว ละทิ้งการร้องขอความช่วยเหลือ รอคอยวินาทีสุดท้ายของชีวิตอย่างเงียบๆ
หลินเสี่ยวชุ่นหยุดร้องไห้ สายตามองอย่างเหม่อลอยไปที่เปลวไฟเล็กๆ ของตะเกียงน้ำมันก๊าด
เจิ้งเสี่ยวเลี่ยงซบอยู่ในอ้อมกอดของโจวต้าไห่ ตัวสั่นด้วยความหนาวจนพูดไม่ออก ใบหน้าเล็กๆ ซีดขาวราวกระดาษ
เฉินเสวียเหวินวางเอกสารที่เปียกชื้นลงบนพื้นอย่างเบามือ มองไปทางทิศบ้านหนึ่งครั้งสุดท้าย แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ความตาย ไม่เคยใกล้เข้ามาเท่านี้มาก่อน