“รีบเข้าห้องโดยสาร! ห่มผ้าห่ม!”
ตามติดมาด้วยหลินเสี่ยวชุ่น เฉินเสวียเหวิน หวังสือโถว จ้าวเถี่ยฉุย...
ที่สุด กัปตันเรือโจวต้าไห่ใช้แรงสุดท้ายปีนขึ้นเรือ พอเท้าสัมผัสพื้นดาดฟ้าที่มั่นคง ก็หมดแรงทั้งสองขา ล้มลงนอนแผ่หลาไปทันที
วินาทีถัดมา—
ตุบ!
ลูกเรือทั้งหกคนคุกเข่าลงบนดาดฟ้าที่เย็นเฉียบและลื่น พร้อมกับก้มกราบสวีเจิ้งและเหล่าลูกเรือทุกคนบนเรืออย่างหนักหน่วง
“ท่านผู้มีพระคุณ! ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ช่วยชีวิตไว้!”
“ขอบคุณท่านประธานสวี! พวกเรากราบท่าน!”
“ถ้าไม่ใช่ท่าน วันนี้พวกเราคงกลายเป็นอาหารปลากันหมดแล้ว!”
น้ำตาโจวต้าไห่ไหลอาบแก้ม หน้าผากกดลงกับดาดฟ้าจนเลือดซิบยังไม่รู้สึกตัว
อีกห้าคนที่เหลือก็ร้องไห้จนพูดไม่เป็นประโยค หมอบกราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาถูกดึงกลับมาจากประตูแห่งความตาย ในตอนนี้นอกจากการกราบขอบคุณ ก็ไม่รู้จะแสดงความรู้สึกด้วยวิธีอื่นใดอีกแล้ว
สวีเจิ้งเห็นดังนั้น จึงรีบก้าวไปข้างหน้าโน้มตัวลง ยื่นมือไปประคองโจวต้าไห่ให้ลุกขึ้น พร้อมกับส่งสัญญาณให้ลูกเรือช่วยกันพยุงคนอื่นๆ ขึ้นมา
“ทุกท่าน อย่าทำแบบนี้! รีบลุกขึ้นก่อน!”
สวีเจิ้งพูดเสียงหนักแน่น
“เรื่องชีวิตคน ถ้าเป็นใครก็ต้องช่วย และฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ”
เขามองใบหน้าอมม่วงของทั้งหกคนที่หนาวเย็น ริมฝีปากแตกเป็นรอยเลือดและเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม แล้วสั่งการทันที
“เร็ว! พาพวกเขาทั้งหมดเข้าไปในห้องพักผ่อน หาเสื้อผ้าแห้ง ผ้าห่ม น้ำร้อน ซุปขิงมาให้! แล้วตรวจดูว่ามีใครบาดเจ็บไหม รักษาแผลให้ด้วย!”
“ครับ!”
เหล่าลูกเรือลงมือทันที พยุงทั้งหกคนเข้าไปในห้องโดยสารอันอบอุ่น