หัวหน้าหน่วยเฉินมองนาฬิกา แล้วมองแววตาที่แน่วแน่ของสวีเจิ้ง
“ได้ นายกลับไปทางเดิม ถ้าเจอหน่วยกู้ภัยก็พาพวกเขามาที่นี่ จำไว้ ถ้าทางเดินอันตราย อย่าฝืนผ่าน ภารกิจแรกของเราคือรับประกันความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่กู้ภัย ไม่อย่างนั้นไม่มีใครออกไปได้”
“เข้าใจ”
สวีเจิ้งหันหลังเตรียมดำน้ำกลับไป แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงครืนทุ้มต่ำก็ดังมาจากส่วนลึกของถ้ำ
แล้วก็มีเสียงกรีดร้อง
“น้ำ! น้ำขึ้นมาอีกแล้ว!”
ระดับน้ำบาดาลขุ่นข้นเพิ่มสูงขึ้นด้วยความเร็วอันน่าตกใจ จากเอวพุ่งขึ้นถึงหน้าอกอย่างรวดเร็ว หัวหน้าหน่วยเฉินรู้สึกถึงกระแสน้ำมหาศาลที่ไหลบ่ามาจากส่วนลึกของทางเดิน พาเอาเศษหินและโคลนมาด้วย
“ทุกคน! ปีนขึ้นไปที่สูง! เร็ว!”
เขาตะโกนพลางช่วยคนงานเหมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดปีนขึ้นไปบนกองหินที่พังทลายอยู่ข้างๆ
“สหายสวีเจิ้ง! เปลี่ยนแผน! นายกับเสี่ยวหลิวพาคนถอยกลับไปทางเดิม! ผมจะอยู่จัดการอพยพที่นี่!”
“หัวหน้าหน่วยเฉิน!”
“ทำตามคำสั่ง! เร็ว!”
น้ำท่วมถึงคอแล้ว
คนงานเหมืองดิ้นรนอย่างตื่นตระหนก พยายามไขว่คว้าทุกสิ่งที่ยึดเกาะได้ หัวหน้าหน่วยเฉินเห็นชายชราคนหนึ่งเกือบลื่นไถล เขารีบเข้าไป ใช้ไหล่ดันร่างของชายชราไว้
“เหยียบหลังผมขึ้นไป! เร็ว!”
ชายชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดมีชัยเหนือกว่า เขาเหยียบบนไหล่ของหัวหน้าหน่วยเฉิน ปีนขึ้นไปบนโขดหินที่สูงกว่า
แล้วก็คนที่สอง คนที่สาม