เฉินฉีใช้ไฟฉายส่องรอบด้าน
ที่นี่เป็นอุโมงค์เก่าแก่รูปทรงโค้ง อิฐและหินก่อเรียงกัน
แม้จะผ่านกาลเวลามายาวนาน แต่โครงสร้างยังแข็งแรงดี
"นี่คืออุโมงค์หลักของเขต B1"
หลี่กั๋วตงพูด
"จากตรงนี้ไปทางเหนือประมาณ 500 เมตร จะมีปล่องระบายอากาศ นั่นคือทางออกเดียวของเรา"
"ปล่องสูงเท่าไหร่"
"ประมาณสามสิบเมตร แต่มีบันได—อย่างน้อยเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ตอนนี้ไม่รู้ว่ายังอยู่หรือเปล่า"
"ยังไงก็ต้องลองดู"
กลุ่มเริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
สวีเจิ้งและเสี่ยวหลิวเดินนำหน้าสำรวจทาง เฉินฉีอยู่ท้ายขบวนคอยระวังไม่ให้ใครตกหล่น
อุโมงค์แห้งผิดคาด อากาศยังดีกว่าที่ก่อนหน้านี้ด้วย
เห็นได้ชัดว่าพื้นที่ส่วนนี้ไม่ได้ถูกน้ำท่วมทั้งหมด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงฐานปล่อง
แสงไฟฉายส่องขึ้นไป เห็นบันไดเหล็กขึ้นสนิมยังยึดติดกับผนังปล่อง แม้เต็มไปด้วยรอยสนิม แต่ดูยังใช้การได้
"ผมขึ้นไปดูก่อน"
สวีเจิ้งพูดพลางเริ่มปีนบันได
ทุกก้าวที่ปีน บันไดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจนเสียวฟัน แต่มันก็รับน้ำหนักเขาไว้ได้
ห้านาทีต่อมา เสียงของเขาดังมาจากข้างบน เปี่ยมด้วยความดีใจเหลือเชื่อ
"ทะลุแล้ว! ตรงนี้ออกสู่พื้นดินแล้ว! ผมเห็นแสงไฟ! เป็นไฟจากทีมกู้ภัย!"
บนพื้นดิน เมื่อศีรษะของสวีเจิ้งโผล่ออกมาจากปากปล่องระบายอากาศร้าง เสียงโห่ร้องก็ระเบิดดังสนั่น