“หัวหน้าหน่วย ออกซิเจนของพวกคุณ...”
เหล่าจางสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“พอแล้ว และหน่วยกู้ภัยจะนำสัมภาระเสริมมาให้ ตอนนี้ ปฏิบัติตามคำสั่ง”
ผู้รอดชีวิตแปดคนถูกพยุงขึ้นอย่างระมัดระวัง
คนที่อาการหนักที่สุดคือจางเฉวียนกับชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเสี่ยวหม่า ขาขวาของเสี่ยวหม่าแตกหัก บวมจนดำคล้ำ พวกหน่วยกู้ภัยใช้แผ่นไม้ดามขาเขาไว้ชั่วคราว แล้วผลัดกันแบกเขาขึ้นหลัง
“เดี๋ยวก่อน”
จางเฉวียนพลันดิ้นรนล้วงสมุดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ เนื้อกระดาษเปียกน้ำจนแทบมองตัวหนังสือไม่เห็น
“นี่คือ... นี่คือบันทึกของกะ ก่อนอพยพรอบสุดท้าย ผมนับคร่าว ๆ ได้ว่า คนที่วิ่งไปทางตะวันออกมีอย่างน้อย... หกสิบกว่าคน วิศวกรหลี่ หรือหลี่กั๋วตง วิศวกรใหญ่น่ะ ก็อยู่ด้วย เขาคุ้นเคยโครงสร้างอุโมงค์เก่า น่าจะพาคนไปทางพื้นที่ B1 แล้ว”
“หลี่กั๋วตง? วิศวกรอาวุโสที่เกษียณแล้วถูกเชิญกลับมาใช่ไหม?”
“ใช่ เขาคนนั้นแหละ เขาเคยบอกว่า... อุโมงค์เก่าอาจมีช่องระบายอากาศ แม้จะปิดตายแล้ว แต่บางทีอาจขุดเปิดได้...”
หัวหน้าหน่วยเฉินรับสมุดเปียกโชกเล่มนั้น เก็บใส่ถุงกันน้ำอย่างระมัดระวัง
“ขอบคุณ ข้อมูลนี้อาจช่วยชีวิตพวกเขาได้ ตอนนี้ เชิญทุกคนตามสมาชิกหน่วยของผมไป พวกเขาจะพาคุณออกไป ครอบครัวคุณรออยู่”
เมื่อเหล่าจางพาผู้รอดชีวิตแปดคนเริ่มเคลื่อนที่กลับช้า ๆ ตามเส้นทางเดิม หัวหน้าหน่วยเฉิน สวีเจิ้ง และสมาชิกหน่วยเสี่ยวหลิวก็กลับมารวมตัวกันตรงหน้าช่องที่พวกเขาขุดเปิดไว้