“ทุกคนจับให้แน่น! หางเสือซ้ายยี่สิบ! แล่นช้า ๆ!”
เสียงตะโกนของโจวต้าไห่เพิ่งจบลง เรือประมงทั้งลำก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงครูดเสียดแหลมดังลั่นมาจากใต้ท้องเรือ ราวกับมีดเหล็กนับไม่ถ้วนกำลังกรีดแผ่นเหล็กอย่างแรง ฟังแล้วขนหัวลุก
“แย่แล้ว! ใต้ท้องเรือชนหินโสโครก!”
เสียงตะโกนแหบพร่าของจ้าวเถี่ยฉุยดังระเบิดออกมาจากห้องเครื่อง
“ห้องเครื่องน้ำเข้าแล้ว! ระดับน้ำกำลังสูงขึ้น!”
สีหน้าทุกคนซีดเผือดราวกับกระดาษในพริบตา
น้ำเข้าห้องเครื่อง เป็นหนึ่งในสถานการณ์อันตรายที่สุดของเรือประมงน้ำลึก หากน้ำท่วมเครื่องยนต์หลัก เรือจะสูญเสียกำลังขับเคลื่อนในทันที ในสภาพพายุคลั่งและหินโสโครกรายล้อมเช่นนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตาย!
แววตาสวีเจิ้งเครียดขรึม ไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“พี่หง! สตาร์ทเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองเดี๋ยวนี้! จ้าวเถี่ยฉุย! จัดทีมห้องเครื่องอุดรอยรั่ว! ท่านพี่! ทีมดาดฟ้าเตรียมปั๊มน้ำ! เฉินเสวียเหวิน! ระบุตำแหน่งแนวหินโสโครก นำพาพวกเราออกไปให้ได้!”
“รับ!”
ในห้วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ไม่มีใครลังเลแม้ครึ่งวินาที
หงเต๋อเฉวียนคลุกคลานไปที่สวิตช์ไฟสำรอง
กดลง “แป๊ะ” ไฟฉุกเฉินสว่างขึ้นทันที ขับไล่ความมืดมิดในห้องบังคับเรือ แต่เสียงสัญญาณเตือนในห้องเครื่องกลับถี่กระชั้นยิ่งขึ้น จ้าวเถี่ยฉุยนำลูกเรือห้องเครื่องสองคน หอบเอาแผ่นอุดรอยรั่ว จุกไม้ ผ้ากันน้ำ กระโจนลงไปในน้ำทะเลที่สูงระดับข้อเท้า น้ำทะเลเย็นเฉียบท่วมร่างในพริบตา หนาวจนฟันกระทบกัน
“รอยแตกอยู่ที่กาบซ้ายล่าง! กว้างอย่างน้อยสองนิ้ว! ไม่อยู่หมัด! แรงดันน้ำสูงเกินไป!”