สวีหยางเดินโขยกเขยกเข้ามา แขนเสื้อข้างซ้ายถูกเฉือนขาด เลือดซึมออกมา แต่กลับยิ้มกว้าง
"อาหวัง พวกเรา...รอดชีวิตมาได้"
หงเต๋อเฉวียนทรุดลงนั่งกับพื้น ตัวเปียกโชก เส้นผมติดหน้าร้องไห้จนน้ำตาไหลออกมา
"ขับกลับจากสหภาพโซเวียตยังไม่เคยเจออะไรน่าหวาดเสียวขนาดนี้...วันนี้ ได้เอาชีวิตกลับคืนมาจริงๆ"
เจ้าเหล็กทุยเกาะกรอบประตู หลังถูกน้ำรั่วบดขยี้จนเนื้อฉลอกเลือดอาบ แต่ก็ยังคงยืดหลังตรง
"ท่านประธานสวี คน...ไม่มีใครขาดสักคน"
สวีเจิ้งพยักหน้า มองไปที่โจวต้าไห่ กัปตันเฒ่ายังคงจับหางเสืออยู่ เหมือนรูปปั้น เพียงแต่ไหล่สั่นไม่หยุด ความหวาดกลัวหลังรอดตาย ในที่สุดก็เอาชนะความใจเย็นที่แสร้งทำไว้ได้
"เหล่าโจว นายช่วยทุกคนไว้"
สวีเจิ้งพูดเบาๆ
โจวต้าไห่ค่อยๆ หันหน้ากลับมา ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ
"ท่านประธานสวี ข้านึกว่า...พวกเราทุกคนจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว"
สวีเจิ้งตบไหล่เขา ไม่พูดอะไรมาก
ในเวลานี้ คำปลอบโยนใดๆ ก็ดูไร้ความหมาย
พายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำอยู่เกือบชั่วโมง กว่าจะค่อยๆ เบาบางลง ลมฝนสลายไป แสงดาวโปรยปรายลงบนผืนทะเลอีกครั้ง
ผืนทะเลกลับมาสงบ อ่อนโยนราวกับช่วงเวลาหวาดเสียวเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่ฝันร้าย
เฉินเสวียเหวินมองเรดาร์ที่เริ่มคงที่ ถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอก
"ท่านประธานสวี พายุฟ้าคะนองผ่านไปแล้ว เขตโขดหินใต้น้ำทิ้งไว้ข้างหลังหมดแล้ว พวกเรา...เข้าสู่อ่าวด้านในที่เป็นที่หลบลมแล้ว"