สวีเจิ้งเดินไปที่ขอบเรือ ก้มลงมอง
ใต้ผืนน้ำทะเลใสแจ๋ว แสงสีเงินเป็นแพเป็นผืน ฝูงปลาแน่นขนัดจนแทบจะเบียดเสียดกัน ปลาจวดเหลือง ปลาเหลืองเล็ก ปลาดาบ ปลาเซียวหยู ปลาเก๋า...ปลาทะเลราคาแพงนับไม่ถ้วนแหวกว่ายไปมาอยู่ในน้ำ ตัวใหญ่ยาวเท่าครึ่งคน ตัวเล็กก็เท่าฝ่ามือ ความหนาแน่นเกินกว่าจะจินตนาการได้
หงเต๋อเฉวียนมองแล้วถึงกับสูดลมหายใจเฮือก
"แม่เจ้า...นี่มันไม่ใช่แหล่งประมง แต่เป็นคลังทองใต้ทะเลชัดๆ!"
โจวต้าไห่ถอนหายใจยาวๆ
"ออกทะเลมาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นปลาเยอะขนาดนี้เลย...ฟ้าดิน สุดท้ายก็เปิดตาให้เห็นสักที!"
สวีเจิ้งสายตาคม เข้ม สั่งการ
"เตรียมจับปลา!"
"อวนลากน้ำลึก หย่อนลงไป!"
"ชุดเบ็ด จัดเรียง ปล่อยเบ็ด!"
"คนบนดาดฟ้าเข้าประจำที่ เตรียมเก็บอวน!"
แหค่อยๆ จมลงไปในน้ำ ตะกั่วถ่วงให้ตาข่ายแผ่ออก ราวกับถุงทองใบยักษ์ จมลงไปในบริเวณที่ฝูงปลาหนาแน่นที่สุด
ทุกคนกลั้นหายใจ
หนึ่งนาที สองนาที ห้านาที...
"ท่านประธานสวี! อวนจมแล้ว! อวนเต็มแล้ว!"
คนเฝ้ามองตะโกนสุดเสียง
สวีหยางโบกแขนข้างหนึ่ง แผลฉีกขาดก็ไม่รู้สึกเจ็บ
"เก็บอวน——!"
เครื่องยนต์คำราม กว้านหมุน สายเคเบิลหนาๆ ค่อยๆ รั้งรูดขึ้นมา
วินาทีที่แหพ้นน้ำขึ้นมา ทุกคนต่างตะลึงงัน
ทั่วทั้งแหเต็มไปด้วยแสงสีเงินวาววับ ปลาใหญ่สดๆ ซุกซนกองเป็นภูเขาน้อยๆ กดให้แหจนเสียรูปทรง ถูกดึงขึ้นมาอย่างหนักอึ้งบนดาดฟ้า
"ว้าว——!"
ปลาที่จับได้เทกองบนดาดฟ้า แผ่กระจายเต็มพื้นที่ใหญ่โตในพริบตา