“ราบรื่นดี”
เยี่ยไป่เม่ยเอ่ย
“ข่าวแพร่ออกไปแล้ว เมื่อวานวันเดียวมีคนมาสมัครเป็นสิบคน ล้วนมาจากหมู่บ้านใกล้เคียง ทำงานคล่องแคล่ว ขยัน ซื่อสัตย์ ฉันคัดไว้หกคน เช้านี้เริ่มทดลองงานแล้ว โดมอนดูแลฝึกเอง สอนให้พวกเขารู้จักเครื่องจักรและขั้นตอนการทำงาน”
สวีเจิ้งมองไปที่โดมอน
“โดมอน คนงานใหม่เรียนรู้ได้เร็วไหม?”
โดมอนพยักหน้า
“พอใช้ได้ ต่างก็มาจากชนบท อดทน ขยันเรียนรู้ดี แค่ตอนแรกยังไม่ชำนาญ อัตราสินค้าเสียยังสูงอยู่ แต่ค่อย ๆ ฝึกไปก็ดีขึ้น ผมให้พวกเขาเริ่มจากขั้นตอนง่าย ๆ ก่อน เรียนรู้ไปเรื่อย ๆ”
“ดี ทำเป็นขั้นตอน ไม่ต้องรีบร้อน”
สวีเจิ้งพยักหน้าอย่างพอใจ
“เรื่องคุณภาพต้องควบคุมให้ดี โดยเฉพาะอุปกรณ์ตกปลาคาร์บอนไฟเบอร์ เป็นกุญแจสำคัญในการบุกตลาดของเรา จะมีปัญหาอะไรไม่ได้เด็ดขาด”
“ผมเข้าใจ”
โดมอนพยักหน้า
“ทุกขั้นตอนผมตรวจเอง สินค้าไม่ได้มาตรฐานต้องแก้ไขใหม่เด็ดขาด ไม่ให้ของเสียออกจากโรงงานแม้แต่ชิ้นเดียว”
ใบหน้าสวีเจิ้งเผยรอยยิ้มที่พอใจ
ต่อทัศนคติในการทำงานของโดมอน เขาไว้ใจเสมอมา
“ว่าแต่ ท่านประธานสวี”
โดมอนนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าที่ไม่ค่อยยิ้มเผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก
“มีข่าวดีครับ”
“โอ้? ข่าวดีอะไร?”
สวีเจิ้งเริ่มสนใจ
“ทางโรงงานเคมีประจำมณฑลส่งของมาให้ปริมาณไม่น้อย ตอนนี้ปัญหาการขาดแคลนวัตถุดิบคาร์บอนไฟเบอร์ของเราแก้ได้เกือบหมดแล้วครับ”
“จริงเหรอ?”
ดวงตาสวีเจิ้งเป็นประกาย