"พ่อ พูดตามตรง ลึก ๆ ในใจผมรู้สึกขัดแย้งมากนะครับ พอคิดถึงความรู้สึกแล้วผมโกรธมาก อยากส่งพวกหนิวเอ้อเข้าคุก ให้พวกเขารับรู้ถึงผลของการกระทำ แต่พอคิดอย่างมีเหตุผล ผมกลับรู้สึกว่าการให้โอกาสพวกเขาสักครั้งอาจจะดีกว่า เพราะยังไงซะ พวกเขาก็สมัครใจเข้ามอบตัว แฉหม่ามีไฉ ยินยอมชดใช้ค่าเสียหาย แถมครอบครัวที่บ้านก็ลำบากจริง ๆ อีกอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างสองหมู่บ้านก็ต้องคิดไว้ด้วย"
สวีเจิ้งเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
"แต่ไม่ว่าผมจะคิดยังไง มันก็ไม่สำคัญเท่ากับว่าทุกคนคิดยังไง ถนนเส้นนี้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านช่วยกันสร้าง คนที่เกือบประสบเหตุก็คือชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน ดังนั้นก็ควรให้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเป็นคนตัดสินใจ หน้าที่ของผมคือการอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้ชัดเจน วิเคราะห์ข้อดีข้อเสียให้ฟัง แล้วก็เคารพการตัดสินใจของทุกคน"
สวีต้าเหมานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
"ที่ลูกพูดก็ถูก ควรให้ทุกคนเป็นคนตัดสินใจ อาเจิ้ง ลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว คิดอะไรก็รอบคอบขึ้น"
"พ่อ อย่าชมผมเลย"
สวีเจิ้งยิ้ม
"ผมยังห่างอีกมากมาย เอาละ ตอนเย็นมีการประชุม พ่อเตรียมตัวด้วยนะครับ เล่าความคืบหน้าของการสร้างถนนและแผนการซ่อมแซมให้ทุกคนฟัง จะได้รู้ว่าถนนจะได้สร้างต่อเร็ว ๆ นี้ และจะสร้างให้ดีขึ้นกว่าเดิม"
"ได้ พ่อจะเตรียมตัวตอนบ่ายนี้แหละ"
สวีต้าเหมาพูด
กินข้าวเสร็จ สวีต้าเหมาถือปิ่นโตเดินจากไป
กินข้าวเสร็จ สวีต้าเหมาถือปิ่นโตเดินจากไป
หลังกินข้าวเสร็จ สวีต้าเหมาถือปิ่นโตเดินจากไป
สวีเจิ้งยังคงจัดการเอกสารต่อ จนกระทั่งบ่ายสามกว่า ๆ ถึงเคลียร์งานที่ค้างอยู่เสร็จหมด