“คืนนี้ หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ของเราจะมีการประชุมชาวบ้าน เพื่อหารือเรื่องนี้โดยเฉพาะ”
สวีเจิ้งกล่าว
“ผมจะแจ้งให้ทุกคนทราบถึงสถานการณ์ของหนิวเอ้อและพวก รวมถึงสภาพครอบครัวของพวกเขาด้วย แล้วให้ชาวบ้านทั้งหมดลงมติว่าจะออกหนังสือรับรองการให้อภัยหรือไม่ จะให้โอกาสพวกเขาได้กลับตัวเป็นคนดีหรือไม่”
“เรื่องนี้...”
หนิวฉางกุ้ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ให้ชาวบ้านลงมติกันเองหรือ?”
“ใช่”
สวีเจิ้งพยักหน้า
“ถนนเส้นนี้ชาวบ้านหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ทุกคนช่วยกันสร้างขึ้น คนที่เกือบประสบอันตรายก็คือคนงานของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ดังนั้นเรื่องนี้จึงควรให้ชาวบ้านทุกคนเป็นคนตัดสินใจ ผมคนเดียวตัดสินใจแทนไม่ได้”
หนิวฉางกุ้ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ท่านประธานสวี พูดถูก ควรให้ทุกคนเป็นคนตัดสินใจ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ขอขอบคุณแทนหมู่บ้านวาวา แทนหนิวเอ้อและพวกด้วย”
“ท่านเลขาหลิว เกรงใจแล้ว”
สวีเจิ้งกล่าว
“แต่มีบางประเด็นที่ผมต้องชี้แจงให้ชัดเจนก่อน”
“เชิญพูดเลย เชิญพูดเลย”
หนิวฉางกุ้ยรีบพูด
“ประการแรก ไม่ว่าทุกคนจะตกลงออกหนังสือรับรองการให้อภัยหรือไม่ หนิวเอ้อและพวกต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ รวมถึงค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมฐานถนน ค่าเสียหายจากความล่าช้าของงาน และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่เกิดขึ้น”
สวีเจิ้งกล่าว
“สมควรแล้ว สมควรแล้ว”
หนิวฉางกุ้ยพยักหน้าไม่หยุด
“ผมให้พวกเขานำทรัพย์สินทั้งหมดออกมาแล้ว ส่วนที่ขาด ทางหมู่บ้านเราจะช่วยกันหามาเพิ่ม เติมให้ครบแน่นอน”