สีแดงเข้ม... นั่นคือสมบัติล้ำค่าแห่งท้องทะเลอย่างแท้จริง!
แต่เขาไม่รีบร้อนลงมือทันที
เรือชำรุด กำลังเครื่องไม่เต็มที่ ห้องเย็นใกล้เต็ม ลูกเรือก็ต้องการพักผ่อน
โลภมากมักหายนะ รู้จักพอเสียแต่เนิ่นๆ จึงเป็นหนทางยั่งยืน
“ทอดอวนต่ออีกสองอวน”
สวีเจิ้งออกคำสั่ง
“แล้วเก็บเรือ เตรียมกลับ”
“กลับ?”
หงเต๋อเฉวียนตะลึง
“ไม่จับเพิ่มอีกหน่อยหรือ? ในทะเลยังมีอีกมาก!”
“เรือเสีย ห้องเครื่องรั่ว กำลังเครื่องไม่นิ่ง”
สวีเจิ้งน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าอยู่ต่อ อากาศเปลี่ยนกระทันหัน เรากลับไม่ได้ รู้จักพอแล้วปลอดภัยไว้ก่อน”
ทุกคนได้ยินก็รู้สึกตัวทันที
เหตุการณ์หวาดเสียวเมื่อคืนยังชัดเจนในใจ เรือย่ำแย่เกินรับไหว ถ้าเจอคลื่นลมอีก ผลที่ตามมาคิดไม่ถึงเลยทีเดียว
หงเต๋อเฉวียนตบหัวตัวเอง
“ถูก! พูดถูก! ความปลอดภัยสำคัญกว่าทุกอย่าง! พอแล้ว! มากพอแล้ว!”
โจวต้าไห่พยักหน้าเช่นกัน
“ท่านประธานสวีพูดถูก เต็มจนล้น เกินเลยขาดทุน เรารู้จักพอ กลับกันอย่างมั่นคงปลอดภัย!”
สองอวนต่อมา ผลยังน่าทึ่ง แสงสีทองบริเวณนั้นจับปลาได้ไม่ขาดสาย ห้องเย็นเต็มแน่นจนหมด แม้แต่ที่เก็บของชั่วคราวบนดาดฟ้าก็เต็มไปหมด
สวีเจิ้งเห็นจังหวะเหมาะสมแล้ว ตะโกนออกคำสั่งเสียงดัง
“หยุดอวน! เก็บเบ็ด! ตรวจเรือ! เตรียมกลับ!”
“รับทราบ!”
ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครเสียดาย
ผ่านเรื่องเป็นความตายมา พวกเขาเข้าใจดี: ชีวิตอยู่ เงินก็อยู่; คนปลอดภัย ครอบครัวก็อบอุ่น