"ข้อสาม เฉินเสวียเหวิน ทุกสิบนาทีรีสตาร์ทเรดาร์กับอุปกรณ์สื่อสาร พยายามติดต่อฝั่งหน่วยงานประมง โรงบำบัดน้ำเสีย ช่องไหนก็ห้ามปล่อย ต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไปให้ได้!"
"รับทราบ!"
เฉินเสวียเหวินพุ่งไปที่อุปกรณ์สื่อสาร รีบปรับตั้งค่าอย่างรวดเร็ว
"ข้อสี่ โจวต้าไห่ ทอดสมอหยุดเรือ อย่าแล่นมั่วอีก เดี๋ยวชนโขดหินหรือเกยตื้น ตอนนี้สิ่งที่ควรทำที่สุดคือรออยู่กับที่ ประหยัดแรง รอหมอกจาง รอความช่วยเหลือ!"
"เข้าใจ!"
โจวต้าไห่ลงมือทันที สมอเหล็กหนักค่อยๆ จมลงสู่ทะเล ยึดพื้นทะเลไว้แน่น เรือประมงจอดนิ่งสนิท
สวีเจิ้งยืนอยู่กลางห้องขับเรือ สั่งการแต่ละคำอย่างใจเย็น คิดชัด พูดหนักแน่น ดั่งเข็มทิศนำทาง ทำให้ใจที่วิตกของทุกคนค่อยๆ สงบลง
ลูกเรือลงมือกันทันที ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครกลัว ผ่านบททดสอบความเป็นความตายเมื่อคืนนี้ ความไว้ใจที่พวกเขามีต่อสวีเจิ้งฝังลึกถึงกระดูกแล้ว
ตราบใดที่มีท่านประธานสวีอยู่ ฟ้าไม่ถล่มหรอก
สวีหยางกลับมาพร้อมสมุดบันทึกในมือ สีหน้าหมองคล้ำ
"อาเจิ้ง น้ำจืดพอใช้ได้ห้าวัน ข้าวพอได้หกวัน น้ำมันยังพอปั่นไฟในเรือได้ แต่สตาร์ทเครื่องยนต์นานไม่ได้ ที่แย่สุดคือห้องเย็นต้องใช้ไฟ พอไฟดับ ปลาที่จับมาได้ทั้งเรือก็เสียหมด!"
"ห้องเย็นห้ามหยุด"
สวีเจิ้งตัดสินใจทันที