สวีเจิ้งก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน หมัดทั้งสองข้างกำแน่น "จ้อง" เขม็งไปยังระยะทางช่วงสุดท้ายใต้พื้นดิน
เขา "สัมผัส" ได้ถึงแสงแห่งชีวิตเบื้องหน้าที่สั่นไหวอย่างไม่เป็นสุข ผนังหินด้านหลังที่อ่อนตัวลงเรื่อย ๆ เมื่อถูกน้ำแช่ขัง และยัง "สัมผัส" ได้ถึงเสียง "ครวญคราง" ที่ดังระงมจากทางเดินทั้งหมดภายใต้การขุดเจาะอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ทะลุแล้ว! เห็นไฟแล้ว! ด้านล่างมีไฟ!"
เหล่าจาง สมาชิกหน่วยที่บุกนำหน้า จู่ ๆ ก็ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง!
ตรงปลายจอบของเขา ผนังหินเบื้องหน้าถูกเจาะทะลุเป็นรูขนาดเท่าปากชาม!
ลำแสงสลัวจากไฟฉายของคนงานเหมืองสาดส่องเข้ามาจากอีกฟากของรูนั้น! พร้อมกันนั้น อากาศใต้ดินที่เข้มข้นกว่ามากก็อบอวลไปด้วยกลิ่นที่ยากจะบรรยายพวยพุ่งออกมา
"เร็ว! ขยายปากทาง!"
หัวหน้าทีมเฉินเสียงสั่น
จอบหลายด้ามฟาดฟันลงบนรูเล็ก ๆ นั้นพร้อมกัน ปากทางขยายกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ทางเข้าที่กว้างพอให้คนก้มตัวลอดผ่านได้ก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน
ลำแสงจ้าของไฟฉายสาดส่องเข้าไปในถ้ำ
ทุกที่ที่ลำแสงกวาดไปถึง เป็นพื้นที่ใต้ดินไร้รูปแบบกว้างประมาณสิบกว่าตารางเมตร สูงกว่าสองเมตรเล็กน้อย
พื้นลาดเอียง มีน้ำโคลนขุ่นเจิ่งนองถึงตาตุ่ม
ณ มุมหนึ่งของพื้นที่ ร่างคนเจ็ดแปดร่างขดตัว ซุกซบอยู่ด้วยกัน
พวกเขาตัวเปียกโชก เต็มไปด้วยโคลน ใบหน้าซีดเซียวเพราะไม่ได้เจอแสงแดดมานานและอิดโรยจนแทบจะอธิบายไม่ถูก มีเพียงดวงตาที่เมื่อถูกแสงจ้าสาดใส่ก็หรี่ลงตามปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ ก่อนจะพยายามมองไปยังต้นแสง