สวีเจิ้งมองเยี่ยไป่เม่ย แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ผู้จัดการโรงงานเยี่ย คุณพูดถูก พูดดีมาก! ข้อเสนอของคุณ ผมเห็นด้วย!"
"ไม่ใช่แค่คืนนี้ต้องจัด แต่ต้องจัดให้สมเกียรติ! โดมอนคือคนสำคัญของโรงงานเรา เป็นทั้งพี่น้องและครอบครัว เขากำลังจะเดินทางไกล เราต้องส่งเขาให้ดี!"
พูดพลางเขาก็เริ่มจัดการ
"เรื่องนี้ยกให้คุณรับผิดชอบทั้งหมด คุณไปซื้อขนม ลูกอม น้ำร้อน ใบชา มาจัดลานโรงงานง่าย ๆ ไม่ต้องหวือหวา เน้นอบอุ่นก็พอ แล้วก็แจ้งคนงานทุกคนทั้งโรงงานว่า เลิกงานเย็นนี้ให้ทุกคนอยู่ต่อ ห้ามขาด มาส่งโดมอนด้วยกัน"
"ค่ะ!"
เยี่ยไป่เม่ยพยักหน้าหนักแน่น รอยยิ้มผุดบนใบหน้า
"ท่านประธานวางใจได้เลย ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย! ไม่ให้กระทบการผลิตเด็ดขาด และไม่ให้โดมอนหัวหน้างานต้องน้อยใจ!"
"เดี๋ยวก่อน"
สวีเจิ้งเรียกเธอไว้ แล้วเสริมว่า
"ค่าใช้จ่ายทั้งหมด ให้เบิกจากงบโรงงาน ลงบัญชีของผม นอกจากนี้ คุณช่วยเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษแทนผมและคนงานทั้งหมด ให้เป็นที่ระลึกการเดินทางไกลแก่โดมอน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา แต่ต้องให้ถึงใจ"
"เข้าใจแล้ว!"
เยี่ยไป่เม่ยพยักหน้าหนักแน่น หมุนตัวเดินเร็ว ๆ ออกไปจัดการเรื่องราวต่าง ๆ
ในห้องทำงาน เหลือเพียงสวีเจิ้งกับโดมอนสองคน
โดมอนมองสวีเจิ้ง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
"ท่านประธาน ผม... ผมไม่จำเป็นต้องวุ่นวายขนาดนี้หรอก ผมรับรู้ถึงน้ำใจของทุกคนแล้ว ไม่ต้องหยุดงานเพื่อผมโดยเฉพาะเลย ยิ่งไม่ต้องเสียเงิน..."