เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ยังถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ในยามเช้า สวีเจิ้งก็ลุกขึ้นแล้ว
คืนนั้นเขาหลับ ๆ ตื่น ๆ ในหัวมีแต่ภาพที่โดมอนกำลังจะเดินทางไกล
มิตรภาพที่ร่วมสู้กันมาหลายปี ไม่ใช่ว่าจะวางลงได้ง่าย ๆ แต่เขาก็รู้ดีว่าโดมอนจำเป็นต้องไป ฐานอุตสาหกรรมที่อเมริกาจะมีปัญหาอะไรไม่ได้เด็ดขาด
หลังจากล้างหน้าล้างตาง่าย ๆ เซี่ยงชิงอวี๋ก็เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว
"ไม่นอนต่ออีกหน่อยเหรอคะ"
เซี่ยงชิงอวี๋ถามเสียงเบา ในแววตามีความห่วงใย
"ดูหน้าตาคุณไม่ค่อยดีเลย"
สวีเจิ้งส่ายหน้าเบา ๆ
"นอนไม่หลับ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของโดมอนที่โรงงาน ผมต้องไปดูแล จัดการเรื่องการส่งมอบให้เรียบร้อยอีกรอบ จะได้ไม่มีปัญหาหลังจากเขาไป"
เซี่ยงชิงอวี๋พยักหน้า ไม่ได้รั้งต่อ ได้แต่คีบกับข้าวใส่ชามให้เขาไม่หยุด
"งั้นกินเยอะหน่อย กลางวันมีเรื่องต้องทำเยอะ อย่าให้หิว ส่วนคุณโดมอน คุณก็อย่าเศร้าเกินไป เขาบอกว่าเสร็จธุระแล้วจะกลับมา ไม่นานคุณก็ได้เจอกันอีก"
"ผมรู้"
สวีเจิ้งตอบรับ แต่ในใจยังหนักอึ้ง
กินข้าวเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว เขาก็เดินตรงไปยังโรงงานอุปกรณ์ตกปลา
……
สวีเจิ้งเดินไปพลางคิดไปตลอดทาง
หลังจากโดมอนไปแล้ว ใครจะรับผิดชอบการผลิตของโรงงาน จะควบคุมการสุ่มตรวจคุณภาพอย่างไร การจัดซื้อวัตถุดิบจะเชื่อมต่อกันอย่างไร แผนการขยายโรงงานจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร…
เรื่องยุ่งเป็นพันเป็นหมื่น ต้องจัดการให้ลงตัวทีละเรื่อง