สวีเจิ้งค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้
ภายใต้รัตติกาล สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง ดูเคร่งขรึมน้อยกว่าปกติ
"ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว"
สวีเจิ้งเอ่ยเสียงเบา
"ก็แค่อยากจะพูดกับนายอีกสักสองสามประโยค การกลับอเมริกาครั้งนี้หนทางไกลเหลือเกิน งานก็ยุ่งยากวุ่นวาย กว่าจะได้พบกันอีกก็ไม่รู้ต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ นายต้องจำไว้ให้ดีนะ ไม่ว่างานทางนู่นจะยุ่งหรือเร่งด่วนแค่ไหน ก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองเป็นอันดับแรก"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของโดมอนอย่างตั้งใจ พูดทีละคำอย่างชัดถ้อย
"กินข้าวให้ตรงเวลา นอนให้ตรงเวลา อย่าอดหลับอดนอนหักโหมเพื่อเร่งงานให้เสร็จ ทำอะไรให้คิดให้รอบคอบ อย่าใจร้อน แล้วก็อย่าฝืนทำอะไรตามลำพัง ถ้าเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ ให้รีบติดต่อฉันทันที ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน ฉันจะช่วยนายรับมือทุกอย่าง"
โดมอนมองสวีเจิ้งตรงหน้า ปลายจมูกพลันร้อนผ่าว รอบดวงตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา
เขาติดตามสวีเจิ้งมานานแสนนาน ตั้งแต่ร่วมทุกข์ร่วมสุขฝ่าฟันมาด้วยกัน จนถึงยอมสละทุกอย่างอย่างไม่ลังเล เขาเคยเห็นทั้งความเด็ดขาดในการตัดสินใจของสวีเจิ้ง ความสุขุมในยามวิกฤต ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อชาวบ้าน และความอ่อนโยนต่อครอบครัว ทว่ากลับไม่ค่อยได้เห็นสวีเจิ้งที่เผยความห่วงใยอาลัยอาวรณ์อย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
ในใจของเขา สวีเจิ้งเป็นเหมือนเสาหลักที่ยืนหยัดไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดมาโดยตลอด แต่ในยามนี้ เขาถึงได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าเจ้านายหนุ่มผู้นี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมองเขาเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด
"ท่านประธานสวี..."
เสียงของโดมอนสั่นพร่าเล็กน้อย ลำคอตีบตัน จนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา ได้แต่พยักหน้าอย่างหนักแน่น