สวีต้าเหม่ามองดูทุกสิ่งตรงหน้า
ดวงตาของชายชราเริ่มร้อนผ่าวเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
"ฉันอยู่อย่างนี้มาครึ่งชีวิต ไม่เคยเห็นกองเรือที่เรียบร้อยและเป็นระเบียบแบบนี้มาก่อน เรือก็ดี คนก็ไว้ใจได้ ใจก็เป็นหนึ่งเดียว เที่ยวนี้ ต่อให้ฟ้าดินก็ต้องช่วยเรา"
สวีเจิ้งพยักหน้า สายตามองไปที่โจวต้าไห่
"กัปตันโจว ช่วงที่เข้าไปในอ่าวในแนวหินโสโครก เป็นช่วงที่เสี่ยงที่สุดและกดดันที่สุด ขอมอบหมายให้คุณดูแลตลอดเส้นทาง ฉันวางใจได้เต็มร้อย"
โจวต้าไห่รู้สึกอบอุ่นในอก ยืดตัวตรงทันที น้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง
"ท่านประธานสวี ชีวิตฉันเป็นท่านช่วยไว้ เส้นทางเดินเรือของเรือลำนี้ ฉันรู้จักดีกว่าใคร ถ้าฉันยังมีลมหายใจ จะต้องนำเรือเข้าอ่าวในอย่างมั่นคง และนำกลับมาอย่างปลอดภัย! ใครกล้าฝ่าฝืนกฎหรือประมาท ไม่ต้องให้ท่านพูด ฉันจะเป็นคนแรกที่จัดการตามกฎ!"
"ดี"
สวีเจิ้งรับคำ แล้วหันไปมองสวีหยาง
"พี่ชาย หน้าที่บนดาดฟ้า การจับปลา การจัดการลูกเรือ การตรวจนับเสบียง ทุกอย่างให้พี่รับผิดชอบ เรื่องกินอยู่ ความปลอดภัย และอารมณ์ของพวกพ้อง พี่ช่วยดูแลใกล้ชิดด้วย"
"วางใจได้อาฉี!"
สวีหยางตบอกจากตัวเอง
"ฉันจะกินอยู่กับพวกพ้อง ใครขี้เกียจ ใครหุนหัน ใครอารมณ์เสีย ฉันจะจัดการทันที ไม่ให้สร้างปัญหาให้แกแน่นอน!"
ระหว่างที่พูดกัน หงเต๋อเฉวียนปีนขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ ตัวเปื้อนน้ำมันเครื่อง แต่กลับยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"อาฉี ปัญหาท่อสุดท้ายก็แก้ไขเรียบร้อยแล้ว! ตอนนี้เรือลำนี้ ไม่ต้องพูดถึงแค่เขตประมงแนวหินโสโครก ต่อให้แล่นออกไปในมหาสมุทรไกล ๆ ก็ไม่มีปัญหา!"