สวีเจิ้งเงยหน้าขึ้นมอง คนที่มาเป็นถึงพ่อของตัวเอง สวีต้าเหมา
สวีต้าเหมาถือห่อผ้าหยาบมาในมือ ก้าวเท้าหนักแน่น บนใบหน้าไม่มีความเคร่งเครียดเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว
สวีเจิ้งรีบก้าวเข้าไปหา
“พ่อ มาได้ยังไงครับ”
สวีต้าเหมาเดินเข้ามาใกล้ ยัดห่อผ้าใส่มือเขา ความร้อนซึมผ่านผ้าออกมา
“กลัวว่าตอนเช้าแกจะยุ่งจนไม่ได้กินของร้อน แม่แกตื่นแต่เช้ามานึ่งขนมเปี๊ยะแป้งขาวให้ แล้วก็มีผักดองกับไข่ด้วย เอาไว้กินตอนหิว”
สวีเจิ้งกำห่อผ้าอุ่นๆ ปลายจมูกรู้สึกจี๊ดขึ้นมา
“ผมไม่หิวครับ”
“ไร้สาระ”
สวีต้าเหมาเบ้ตาใส่เขา
“แกเป็นเสาหลัก กินไม่อิ่มจะไปพยุงคนทั้งลำเรือได้ยังไง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“วางใจได้ บ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว อาใหญ่กับน้องๆ พ่อพาไปส่งโรงเรียนแต่เช้าด้วยตัวเอง ตั้งใจเรียนกันดีทุกคน บอกกับพ่อด้วยว่าคอยพ่อกลับมา คุณครูหยางก็บอกไว้เป็นพิเศษว่าจะช่วยดูแลพวกเธอให้ แกไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น”
ความกังวลที่ค้างอยู่ในใจสวีเจิ้งมาตลอดคืน ปลดลงในพริบตา
ลูกสาวเชื่อฟัง แม่ละเอียดรอบคอบ พ่อจัดแจงทุกอย่าง แม้แต่หยางเสี่ยวเสี่ยวที่โรงเรียนก็ยังช่วยเหลือ ทางด้านหลังไม่วุ่นวายเลยสักนิด เขาถึงจะออกทะเลได้อย่างสบายใจ
“ขอบคุณพ่อครับ”
เขาพูดเสียงเบา
“คนในครอบครัวกัน พูดแบบนี้ทำไม”
สวีต้าเหมาโบกมือ ปั้นสายตามองไปที่เรือหาปลาทะเลลึกที่จอดนิ่งอยู่ น้ำเสียงหนักขึ้นเล็กน้อย
“วันนี้ยังมีเวลาเตรียมตัวทั้งวัน ลองไล่ตรวจดูทุกอย่างอีกครั้ง อย่ารำคาญใจ เดี๋ยวค่อยดูเรื่องเรือ คน กฎระเบียบ อุปกรณ์ ให้เรียบร้อยทั้งหมด พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง จะได้ไม่มีพลาด”