สวีเจิ้งหยิบตะเกียบขึ้นคีบไข่ชิ้นหนึ่งเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมสดชื่นถูกปาก
“อร่อยมาก ดีกว่าฝีมือโรงอาหารที่โรงงานของเราเสียอีก”
หยางเสี่ยวเสี่ยวได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาบางๆ แต่กลับไม่ค่อยได้กินอะไร สายตาจับจ้องอยู่ที่สวีเจิ้งตลอด คอยเติมกับข้าวและตักซุปให้เขาเป็นระยะ
“กินให้มากๆ นะ ออกทะเลไปแล้ว บนเรือลำบาก กินผักสดแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว”
“อื้ม”
สวีเจิ้งตอบรับ
ภายในกระท่อมเล็กๆ เงียบสงบ มีเพียงเสียงชามตะเกียบกระทบกันเบาๆ บรรยากาศอบอุ่นและสงบสุข
กินไปได้สักพัก หยางเสี่ยวเสี่ยวจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
“สหายสวีเจิ้ง ทะเลลึกตรงนั้นอันตรายมากจริงๆ หรือ? ฉันได้ยินผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเล่าว่ามีโขดหินโสโครกมากมาย คลื่นลมแรง เรือหลายลำเข้าไปแล้วก็ไม่ได้กลับออกมา”
“ความเสี่ยงก็มี”
สวีเจิ้งไม่ปิดบัง
“แต่เรือของผมเป็นเรือใหญ่ทะเลลึก แข็งแรง ทนทานต่อคลื่นลม กัปตันเรือก็เป็นกะลาสีมากประสบการณ์ที่สุด ขอแค่ทำตามกติกา ไม่ฝืน เดี๋ยวก็ไม่มีปัญหาใหญ่”
“แต่…”
หยางเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากเบาๆ
“ฉันยังเป็นห่วงอยู่ดี คุณเป็นคนดี ช่วยเหลือผู้คนมามากมาย จะต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาแน่วแน่เป็นอย่างมาก
“หลังจากคุณออกทะเลไป ต้องระวังตัวให้มาก ห้ามฝืนเด็ดขาด อย่าเหนื่อยเกินไป กินข้าวให้ตรงเวลา กลางคืนต้องพักผ่อน ไม่ว่าจับปลาได้มากหรือน้อย กลับมาอย่างปลอดภัยคือสิ่งสำคัญที่สุดที่สุด ลูกๆ ยังรอคุณอยู่ ชาวบ้านก็รอคุณอยู่”
คำพูดหนึ่งชุดนั้นออกมาจากใจจริง ไม่มีถ้อยคำสวยหรู แต่ทุกประโยคล้วนมาจากส่วนลึกของหัวใจ