เซี่ยงชิงอวี๋ไม่ได้พุ่งเข้ามากอด เพียงแต่ยืนอยู่ตรงนั้น มองสวีเจิ้งด้วยแววตาลึกซึ้งและเปี่ยมด้วยความรู้สึก
หัวใจของสวีเจิ้งเหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง เขารีบก้าวเข้าไปใกล้ คว้าตัวเซี่ยงชิงอวี๋มากอดไว้แนบอก
"ไม่เป็นไรแล้วนะ ชิงอวี๋ ไม่เป็นไรแล้ว ฉันกลับมาแล้ว ปลอดภัยดี ไม่มีแม้แต่เส้นผมบาดเจ็บสักเส้น"
ในที่สุดเซี่ยงชิงอวี๋ก็ร้องไห้ออกมา ไม่ใช่การแผดเสียงร่ำไห้ แต่เป็นเสียงสะอื้นที่เก็บกดไว้จนถึงขีดสุด
หมัดเล็ก ๆ ของเธอทุบหลังสวีเจิ้งอย่างอ่อนแรง ก่อนจะรีบคว้าเสื้อด้านหลังของเขาไว้แน่น ราวกับว่าถ้าปล่อยมือเมื่อไหร่ เขาก็จะหายวับไปต่อหน้าต่อตา
"คุณทำให้ฉันกลัวแทบตาย... กลัวแทบตาย..."
น้ำเสียงของเธอแหบพร่า เปี่ยมไปด้วยความน้อยใจและความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลือ
"คนในหมู่บ้านบอกว่าเหมืองถล่ม มีคนถูกฝัง พวกคุณไปช่วยเหลือ... ฉัน... ฉันใจคอไม่ดีเลย ใจเต้นแรงมาก... ทำกับข้าวก็ไม่ไหว... ...ฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะ..."
"ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว มันผ่านไปแล้ว"
สวีเจิ้งลูบหลังเซี่ยงชิงอวี๋เบา ๆ
"คุณดูสิ ฉันกลับมาอย่างปลอดภัยไม่ใช่เหรอ? คนก็ช่วยออกมาได้หมดแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีอะไรจริง ๆ"
ผ่านไปนานพอสมควร เสียงร้องไห้ของเซี่ยงชิงอวี๋จึงค่อย ๆ เบาลง เธอซบอยู่ในอ้อมกอดของสวีเจิ้ง ราวกับกำลังดูดซับความอบอุ่นและความจริงแท้จากตัวเขา
"เด็ก ๆ ล่ะ?"
สวีเจิ้งถามเบา ๆ
"...ในห้องนอนจ้ะ อาใหญ่ดูแลอยู่ พวกเด็ก ๆ ต่างก็ตกใจ ฉันบอกพวกเขาไม่ให้ออกมา"
สวีเจิ้งคลายอ้อมกอด มือทั้งสองประคองใบหน้าของเซี่ยงชิงอวี๋ ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดรอยน้ำตาบนแก้มเธออย่างทะนุถนอม