เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ในสถานสงเคราะห์ก็ตกใจกันหมด มองดูสีหน้าของสวีต้าเหมาที่ร้อนรนจนแทบไฟไหม้บ้าน แล้วก็มองดูแม่ของสวีเจิ้ง พวกเขารู้จักกาลเทศะ วางงานในมือลง แล้วก็หาข้ออ้างแยกย้ายกันไปคนละทาง
ในห้องโถงเหลือเพียงสองสามีภรรยา
สวีต้าเหมาไม่ทันได้อธิบายอะไร มองออกไปนอกประตูอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนอื่นแล้ว จึงหันกลับมา ลดเสียงต่ำลง แล้วรีบพูดออกมา
"ฟ้าไม่ได้ถล่ม แต่แผ่นดินถล่มจริง ๆ! เหมืองยิปซัมเฮยซื่อโกว... เมื่อเช้าวานนี้ มันถล่มลงมา!"
"อะไรนะ?"
ตะกร้าเย็บปักในมือของแม่ของสวีเจิ้งหล่นลงพื้นเสียงดัง "เปรียะ!" เข็มกับด้ายกระจัดกระจายเต็มพื้น
ใบหน้าของนางซีดขาวทันที เสียงเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้
"เหมือง... เหมืองถล่มงั้นเหรอ? แล้ว... แล้วคนล่ะ? เป็นอะไรไหม?"
"คนไม่เป็นไร! คนไม่เป็นไร! ทุกคนปลอดภัยดี!"
สวีต้าเหมารีบปลอบ แต่สีหน้าของเขาก็ยังมีความหวาดผวาหลงเหลืออยู่ "ทีมกู้ภัยช่วยคนออกมาได้แล้ว คนในหมู่บ้านเรา หมู่บ้านนิววา และอีกหลายหมู่บ้าน รอดชีวิตกันหมด!"
"พระคุ้มครอง! บรรพบุรุษคุ้มครอง!"
แม่ของสวีเจิ้งเอามือกุมหน้าอก หายใจหอบ ๆ ขาอ่อนแรง ต้องจับโต๊ะไว้เพื่อทรงตัว
แต่แล้ว จิตใจของนางก็กระตุกอีกครั้ง เพราะสีหน้าของสวีต้าเหมาไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย กลับยิ่งเคร่งเครียดขึ้นไปอีก
"คนรอดแล้ว แต่รู้ไหมว่าใครเป็นคนชี้ทางรอด ใครเป็นคนพาคนออกมาจากที่ตาย?"
สวีต้าเหมาจ้องตาของภรรยา พูดช้า ๆ ทีละคำ เสียงต่ำมาก แต่แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนจนยากจะบรรยาย