สวีเจิ้งหัวเราะขมขื่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโล่งใจและหวาดกลัวที่เพิ่งผ่านพ้น
“ดังนั้น ไม่ใช่เพราะผมเก่ง จริง ๆ แล้วเป็นเพราะหัวหน้าหน่วยเฉินกับพวกมืออาชีพ เป็นเพราะการตัดสินใจเด็ดขาดของท่านเลขากับผู้นำเมืองที่ให้โอกาสเราได้ลองเสี่ยง เป็นเพราะโชคเข้าข้างเรา และเป็นเพราะพี่น้องชาวบ้านข้างล่างที่แข็งแกร่ง อดทนจนถึงที่สุด! จะขอบคุณ ก็ต้องขอบคุณพวกเขา!”
“ส่วนที่ตัดสินได้ยังไงนั้น…”
สีหน้าสวีเจิ้งดูครุ่นคิด จากนั้นจึงพูดอย่างเก้อเขินเล็กน้อย
“เรื่องนี้พูดให้ชัดเจนยากจริง ๆ หลายอย่างเป็นแค่ความรู้สึก อย่างเช่นหญ้าบนเนินลาดโน้นดูสดชื่นกว่าหน่อย รอยชั้นหินดูเป็นระเบียบดี เวลายืนตรงนั้นแล้วรู้สึกไม่อึดอัด ล้วนเป็นความแตกต่างละเอียดอ่อน หรืออาจถึงขั้นแค่ภาพลวงตาของผมเอง ถ้าจะให้ผมพูดอีกครั้ง ผมคงชี้ได้ไม่ตรงแล้ว ฉะนั้น การสำเร็จครั้งนี้เป็นเพราะฟ้าดินคนสามัคคี ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้”
นักข่าวไม่ค่อยพอใจกับคำตอบนี้ชัด ๆ และอยากซักถามรายละเอียด แต่สวีเจิ้งก็ตัดสินใจไว้แล้ว
พูดมากย่อมพลาด!
เขารีบโบกมือ สีหน้าแสดงความลำบากใจ
“สหายนักข่าว เกรงใจจริง ๆ ผมเป็นแค่คนธรรมดา วิธีพื้น ๆ พวกนี้พูดให้ชัดเจนไม่ได้หรอก แถมตรากตรำมาทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้สมองผมตื้อไปหมด หัวใจยังเต้นแรง ต้องพักสักหน่อย หรือไม่ก็ให้สัมภาษณ์หัวหน้าหน่วยเฉินกับพวกเขามาก ๆ เถอะ พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญและวีรบุรุษตัวจริง!”