เมื่อเห็นเสียงจากใต้เวทีเบาลงบ้าง สวีเจิ้งก็พูดต่อ
"ถ้าส่งพวกเขาเข้าคุก สามห้าปีออกมา ชีวิตนี้อาจจะพังทลาย ครอบครัวของพวกเขา ลูก ๆ ของพวกเขา ใครจะดูแล? แล้วหมู่บ้านหนิววาก็อยู่ใกล้พวกเราแค่นี้ หลายคนก็เป็นญาติกัน ถ้าทำความสัมพันธ์พังพินาศ แล้วสองหมู่บ้านจะอยู่ร่วมกันต่อไปยังไง?"
เขาหันไปทางด้านข้าง
"วันนี้ ประธานหมู่บ้านหนิวของหมู่บ้านหนิววาก็มาแล้ว ท่านประธานหนิว ขอพูดสักหน่อยได้ไหม"
หนิวฉางกุ้ยสีหน้าหนักใจ เดินไปหน้าเวที แล้วโค้งคำนับอย่างลึก
"พี่น้องชาวหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ผมหนิวฉางกุ้ยจากหมู่บ้านหนิววา วันนี้ยอมเอาหน้าออกมาขอโอกาสให้หนิวเอ้อกับพวก"
น้ำเสียงของหนิวฉางกุ้ยสั่นเครือเล็กน้อย
"หนิวเอ้อกับพวกมันเป็นพวกเลว ไปทำเรื่องชั่วร้าย ผมในฐานะประธานหมู่บ้าน ดูแลไม่ดี มีความผิด! แต่... แต่พี่น้องทุกคน หนิวเอ้อกับพวกมันแค่หลงผิดชั่วขณะ ถูกหม่าโหยวไฉคนชาติชั่วล่อหลอก พวกมันรู้แล้วว่าผิด เสียใจแล้ว เต็มใจจะยอมชดใช้จนหมดตัว เต็มใจจะออกแรงออกเงินทำให้ถนนของพวกเราซ่อมแซมเรียบร้อย"
เขาง้มหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ
"ผมขอรับรองกับทุกคน ถ้าเราให้โอกาสหนิวเอ้อกับพวกมัน ผมจะดูแลพวกมันเอง ให้พวกมันทำงานจนถลอกปอกเปิกก็ต้องทำให้ถนนเรียบร้อย! ถ้าพวกมันกล้าคิดร้ายอีก ไม่ต้องให้พวกคุณลงมือ ผมคนแรกแหละที่จะไม่ปล่อยพวกมันไป!"