“ตอนนั้น หลายคนสงสัย รวมถึงผมด้วย ก็ยังเคลือบแคลงใจ! คิดว่ามันไม่ ‘วิทยาศาสตร์’ เอาเสียเลย เสี่ยงเกินไป! แต่…”
เสียงของเฉินฉีดังขึ้นฉับพลัน
“สุดท้ายท่านเซี่ยงจวินก็ตัดสินใจ เปิดโอกาสให้เราได้ลอง! และข้อเท็จจริง ก็พิสูจน์ให้เห็นว่า การตัดสินใจของสหายสวีเจิ้ง แม่นยำอย่างน่าขนลุก!”
เฉินฉียิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น
เขาหันไปทางสวีเจิ้ง
“สหายสวีเจิ้ง ผมเฉินฉีทำงานกู้ภัยในเหมืองมากว่ายี่สิบปี ผ่านภารกิจช่วยเหลืออุบัติเหตุใหญ่น้อยหลายสิบครั้ง ผมไม่เคยเชื่อเรื่องโชคช่วย เชื่อแต่เทคนิคและประสบการณ์! แต่วันนี้ ผมยอมศิโรราบ! คุณใช้สัมผัสที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูกนั่น ช่วงชิงชีวิตกว่าร้อยคนกลับมาจากเงื้อมมือยมทูต! คุณคือวีรบุรุษหมายเลขหนึ่งของภารกิจกู้ภัยครั้งนี้ อย่างไม่มีใครคัดค้าน!”
คำพูดของเฉินฉีเหมือนระเบิดลูกใหญ่ ระเบิดสนั่นกลางฝูงชน!
ที่แท้คือเช่นนี้นี่เอง!
หลังจากความตกตะลึงและเงียบงันชั่วขณะ ก็เกิดกระแสคลื่นความซาบซึ้งที่ร้อนแรงยิ่งกว่า!
คนแรกที่พุ่งเข้ามา คือลุงเหล่าเกิน
เขาทรุดตัวลงตรงหน้าสวีเจิ้ง น้ำตาเปื้อนหน้า มือสั่นระริกยื่นออกไปจะจับมือสวีเจิ้ง แต่กลับกลัวมือตัวเองสกปรก สุดท้ายก็คุกเข่าลงพร้อมเสียง “ตุบ” ตั้งท่าจะโขกศีรษะให้
“อาเจิ้ง! ถ้าไม่มีแก ไอ้จื้อเฉียงบ้านฉันก็คง...คงตายไปแล้ว! ฉันจะกราบให้แก! ขอบใจแกที่ช่วยลูกฉัน! ช่วยทั้งครอบครัวเรา!”
สวีเจิ้งตกใจ รีบก้มลงพยุงลุงเหล่าเกินไว้ ไม่ให้เขาคุกเข่าลง
“ลุงเหล่าเกิน! รีบลุกขึ้นเถอะ! อย่างนี้ไม่ได้นะ! เป็นเพราะหัวหน้าหน่วยเฉินและพวกเขาพยายามช่วยเหลือจนตัวตายต่างหาก! เป็นเพราะกำลังกู้ภัยที่เมืองส่งมา! ผมก็แค่พูดๆ ชี้แนะทิศทาง!”