อีกไม่นานก็จะถึงวันสอบเอ็นทรานซ์แล้ว ไม่รู้ว่าหนูน้อยนั่นเตรียมตัวสอบเป็นยังไงบ้าง?
พอคิดได้ดังนั้น สวีเจิ้งก็เปลี่ยนเส้นทางเดิน ไม่ได้มุ่งหน้าไปยังประตูโรงงาน แต่เดินไปทางอาคารหอพักพนักงานที่อยู่ลึกที่สุดในเขตโรงงานแทน
เพราะเอ้อร์ยาต้องการความเงียบเพื่อทบทวนหนังสือ เขาจึงจัดห้องเดี่ยวเล็กๆ ที่ห่างไกลจากความวุ่นวายให้เป็นพิเศษ ไม่ให้อยู่ปะปนกับคนอื่น เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะมีสมาธิอ่านหนังสือได้
ฟ้ามืดลงแล้ว
ในอาคารหอพักมีคนงานจำนวนไม่น้อยที่เลิกงานแล้วเดินเข้าออก พอเห็นสวีเจิ้ง ต่างก็พากันทักทายด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงเคารพและสนิทสนม
“ท่านประธานสวี!”
“สวัสดีครับท่านประธานสวี!”
สวีเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ แล้วเดินเบาๆ ตรงไปยังประตูห้องเล็กทางด้านตะวันตกสุด
ประตูปิดไม่สนิท มีร่องเปิดอยู่ แสงไฟจากหลอดไฟบัลลาสต์ส่องลอดออกมา ในห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงปลายปากกาลากผ่านกระดาษดังซ่าๆ
สวีเจิ้งยืนอยู่นอกประตู ไม่ได้ผลักเข้าไปทันที เพียงแต่มองลอดผ่านร่องเข้าไปดู
เอ้อร์ยากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ หันหลังให้ประตู เส้นผมรวบเป็นหางม้าต่ำเรียบง่าย ใส่เสื้อเชิ้ตพิมพ์ลายที่ซักจนสะอาดสีซีด กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสืออย่างเต็มที่ มือขวาจับดินสอ ขีดเขียนคำนวณ ทำเครื่องหมายบนกระดาษไม่หยุด หมกมุ่นอยู่ในโลกของตัวเองโดยสมบูรณ์
เธอผอมลงไปบ้าง คางแหลมขึ้น แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง ความทรหดที่ถูกขัดเกลามาจากความทุกข์ยากนั้น ยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟ