สวีเจิ้งรับคำในลำคอ
"เล่ารายละเอียดทีละอย่าง ตั้งแต่การผลิต คำสั่งซื้อ วัตถุดิบ บุคลากร ไปจนถึงสต็อกสินค้า"
โดมอนพยักหน้า เปิดลิ้นชัก หยิบสมุดบัญชีและรายงานหนาๆ หลายเล่มออกมา วางเรียงบนโต๊ะ แล้วเริ่มรายงาน
"อย่างแรกเรื่องการผลิต นอกจากคันเบ็ดคาร์บอนไฟเบอร์และอุปกรณ์ตกปลาทั่วไป ตอนนี้เราผลิตแหได้วันละสามสิบสองผืน แหสำหรับออกทะเลไกลความแข็งแรงสูงแปดผืน แหสำหรับชายฝั่งทั่วไปยี่สิบสี่ผืน ทุ่นลอย เชือก และตะขอเหล็กก็ผลิตเป็นชุดครบทั้งหมด กำลังการผลิตเพิ่มขึ้นเท่าตัวเมื่อเทียบกับสามเดือนก่อน สินค้าทุกชิ้นผลิตตามมาตรฐานสูงสุดที่คุณกำหนด ตาข่ายสม่ำเสมอ เส้นด้ายทนทาน เงื่อนเชือกแน่นหนา ไม่มีชิ้นไหนเป็นของเสียแม้แต่ชิ้นเดียว"
สวีเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย
"คุณภาพห้ามลดลงเด็ดขาด ของที่ใช้ออกทะเล ถ้าพลาดนิดเดียวอาจคร่าชีวิตคนได้"
"ผมเข้าใจครับ!"
โดมอนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ผมตรวจสุ่มวันละสามรอบ เช้า กลางวัน เย็น ถ้ามีชิ้นไหนไม่ผ่านเกณฑ์ จะให้ทำใหม่ทั้งชุด ไม่มีข้อยกเว้น ตอนนี้คนงานทุกคนเข้าใจและตั้งใจทำเองโดยไม่ต้องบังคับ"
เขาพลิกไปที่สมุดบันทึกคำสั่งซื้อเล่มที่สอง น้ำเสียงเริ่มกระตือรือร้นขึ้น
"ตอนนี้เราไม่ได้ขายให้เฉพาะกองเรือของเราเอง ชุมชนรอบข้างสามแห่ง หมู่บ้านชาวประมงห้าแห่ง แม้แต่บริษัทประมงของอำเภอก็มาสั่งซื้อกับเรา แหความแข็งแรงสูงเป็นที่ต้องการมากที่สุด เขาบอกว่าแหของเราแข็งแรง ทนคลื่น ทนการเสียดสี แม้แต่ในเขตโขดหินใต้น้ำก็ไม่ขาดง่าย สถานีประมงอำเภอเซ็นสัญญาซื้อระยะยาวกับเราแล้ว ทุกเดือนต้องส่งแหสำหรับออกทะเลไกลยี่สิบผืน ราคาก็ให้ดี"