มองสบตาเอ้อร์ยา สวีเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง
"เธอหมั่นทบทวนตำราไปเถิด วางใจให้สบาย ทำให้เต็มที่ก็พอ เรื่องทางบ้านไม่ต้องห่วง ทางพ่อแม่เธอ พี่ไปบอกกล่าวไว้แล้ว ใครกล้าบีบคั้นให้เธอกลับบ้าน ทำสิ่งที่เธอไม่อยากทำ มาทวงเงินเธอ หรือคอยฉุดรั้งเธอ พี่จะคอยขวางให้เอง"
เอ้อร์ยาเงยหน้าขึ้นมาทันที นัยน์ตาแดงก่ำ
"อาเจิ้งเกอ..."
"เธอไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น"
สวีเจิ้งสูดลมหายใจลึก
"มีพี่อยู่ เธอก็ตั้งใจอ่านตำราเรียนของเธอไป มุ่งมั่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอให้ดี จำเอาไว้ เธอไม่ได้ไร้ที่พึ่ง เธอมีพี่"
ประโยคนี้เปรียบเสมือนยาลูกกลอนสงบใจ ฝังลึกลงในหัวใจของเอ้อร์ยา
สวีเจิ้งไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ
เขาลุกขึ้น กวาดตามองกองหนังสือพวกนั้นอีกครั้ง
"ขาดตำรา แบบฝึกหัดอะไร เธอทำรายการมาให้พี่ พี่จะไปซื้อที่อำเภอ ไปถึงตัวมณฑลให้ ซื้อของใช้ขาดเหลืออะไรก็บอกมาเถิด"
"อาเจิ้งเกอ หนูไม่ได้ขาด... หนูไม่ขาดอะไรเลย"
เอ้อร์ยาเอ่ยเสียงสะอึกสะอื้น
"ไม่ขาดก็ต้องเตรียมไว้ให้พร้อม"
สวีเจิ้งเอ่ยพลางยิ้ม
"อีกไม่กี่วันก็จะสอบเอนทรานซ์แล้ว ช่วงสุดท้ายนี้ อย่าหักโหมดึกเกินไป ร่างกายจะทรุดโทรม ไม่คุ้มเสีย อย่างมากเรียนถึงสี่ทุ่มก็ต้องเข้านอน ได้ยินไหม"
"หนู... หนูทราบแล้ว"
เอ้อร์ยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย
สวีเจิ้งกำชับเรื่องการเรียนการใช้ชีวิตอีกสองสามประโยค มองอารมณ์ของเอ้อร์ยาสงบลงอย่างสมบูรณ์ แววตากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง จึงเตรียมตัวจะจากไป