สวีเจิ้งโน้มตัวลง อุ้มลูกคนเล็กสุดอย่างอาซื่อกับลูกเก้าขึ้นมานั่งบนตักข้างละคน โอบกอดพวกเธอไว้อย่างอ่อนโยน
"พ่อรู้แล้ว พ่อจะระวังตัวนะ พวกหนูอยู่บ้านตั้งใจเรียนหนังสือ เชื่อฟังคุณป้ากับย่าให้ดี พ่อทำงานข้างนอกถึงจะวางใจได้มากขึ้น"
"พวกเราทำได้แน่นอน!"
"รับรองว่าจะเชื่อฟัง!"
เด็กๆ รับปากพร้อมเพรียงกัน
แม่ของสวีเจิ้งยกกับข้าวมาเรียงไว้บนโต๊ะทีละจาน
"พอได้แล้วๆ ไม่ต้องมารุมล้อมพ่อของพวกหนูแล้ว ทานข้าวกันเถอะ!"
แม่ของสวีเจิ้งเรียกด้วยรอยยิ้ม
"กินให้อิ่ม แล้วรีบไปพักผ่อนเถิด อาเจิ้งก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
ลูกสาวทั้งหลายลุกขึ้นอย่างเรียบร้อย เรียงแถวนั่งตามลำดับจากคนโตไปหาคนเล็ก นั่งรออย่างเงียบๆ เพื่อจะเริ่มกินข้าว
สวีต้าเหมาหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมา บิครึ่งหนึ่งยื่นให้อู่เหมยที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วหันไปมองสวีเจิ้ง สีหน้าค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ
"อาเจิ้ง เรื่องกองเรือเดินสมุทรของลูกเนี่ย มันจะสำเร็จจริงๆ หรือ?"
เมื่อพูดถึงเรื่องจริงจัง สวีเจิ้งก็วางตะเกียบลง
"สำเร็จแน่นอนครับคุณพ่อ ท่านผู้อำนวยการเฉินมอบพื้นที่ทะเลให้พวกเราแล้ว ทางท่านเลขาเซี่ยงก็จะอนุมัติให้ปล่อยคนได้ กำลังหลักอย่างโจวต้าไห่ จ้าวเถี่ยฉุย เฉินเสวียเหวิน ก็จะมาถึงในเร็ววันนี้ โรงงานอุปกรณ์ตกปลา โรงงานเสื้อผ้า ก็กำลังเตรียมของให้พวกเรา เรือก็ตรวจซ่อมเรียบร้อยแล้ว รอแค่จังหวะพร้อมก็ออกทะเลได้เลย"
สวีต้าเหมาสูดลมหายใจลึกหนึ่งที แล้วพยักหน้า
"ดีเลย ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว พวกเราเป็นชาวประมง พึ่งพาทะเลกินอยู่ รักษากฎเกณฑ์ ไม่โลภมาก ไม่ทำเรื่องชั่วร้าย ฟ้าดินก็จะประทานข้าวให้กิน ลูกจำไว้นะ ไม่ว่าต่อไปจะยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็อย่าลืมรากเหง้า อย่าทำให้พรรคพวกที่ตามหลังลูกมาเดือดร้อน"