"ชิงอวี๋ วางใจเถอะ ฉันสัญญากับเธอ หลังจากออกทะเลแล้ว ฉันจะระมัดระวังทุกอย่าง ไม่ห้าวหาญ ไม่บุ่มบ่าม ไม่ประมาท ให้ความปลอดภัยเป็นที่ตั้ง"
"ฉันขอรับปากต่อหน้าเธอ ไม่ว่ากองเรือจะไปไกลแค่ไหน ไม่ว่าคลื่นลมจะแรงเพียงใด ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน รอเธอกับคุณแม่และน้องเจ็ดกลับจากเมืองเอกพร้อมชื่อเสียงเมื่อไหร่ ฉันจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้อย่างสมเกียรติ"
"ฉันจะไม่ทำให้เธอต้องหวาดกลัว"
เซี่ยงชิงอวี๋เงียบไปครู่หนึ่งที่ปลายสาย ก่อนตอบรับเบาๆ ในลำคอ
"ฉันเชื่อนาย นายรักษาคำพูดเสมอมา ฉันไม่รบกวนเวลานายมากแล้ว นายเหนื่อยมาทั้งวัน รีบพักผ่อนแต่หัวค่ำ พักให้เต็มที่ ถึงจะจัดการเรื่องวันพรุ่งนี้ได้"
เธอกำชับอย่างละเอียดอีกครั้ง
"จำไว้ว่าต้องกินข้าวให้ตรงเวลาด้วย อย่ามัวแต่ยุ่งจนลืมกิน เวลานอนกลางคืนห่มผ้าให้ดี อย่าให้เป็นหวัด ที่บ้านมีพ่อแม่คอยดูแลลูกๆ ไม่ต้องห่วง เรื่องบนเรือ เรื่องในโรงงาน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป อย่ารีบร้อน ค่อยๆ ทำ"
"ได้ ฉันเชื่อฟังเธอทุกอย่าง"
สวีเจิ้งตอบรับเสียงเบา
"พวกเธอที่เมืองเอกก็เช่นกัน ดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำงานหนักเกินไป อย่าเหนื่อยจนเกินควร คุณแม่อายุมากแล้ว อย่าให้ท่านต้องตรากตรำมาก มีอะไรโทรหาฉันได้ตลอด"
"อืม พวกเรารู้"
เซี่ยงชิงอวี๋พยักหน้าอย่างอ่อนโยน
"งั้นฉันวางสายแล้วนะ นายรีบพักผ่อนเถอะ"
"ได้"
สวีเจิ้งถือหูโทรศัพท์ไว้ เงียบฟังอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงสายว่างดังแว่วมาแผ่วเบาจากปลายสาย จึงค่อยๆ วางหูโทรศัพท์กลับตำแหน่งเดิม
ภายในห้อง สวีต้าเหมา ภรรยาสวี และเหล่าลูกสาวต่างนั่งเงียบกริบ ไม่มีใครส่งเสียงรบกวน