เซี่ยงจวินรับคำ "อืม" แล้วไม่พูดอะไรอีก นั่งกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านใหม่ กลับมามีท่าทางสง่างามของท่านเลขาอีกครั้ง
"ไปเถอะ เตรียมตัวให้พร้อมที่สุด ระหว่างทางระวังตัวด้วย"
"ครับพ่อ ผมไปก่อนนะครับ"
สวีเจิ้งหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน ปิดประตูเบาๆ
แสงแดดในทางเดินสว่างสดใส เขากำเอกสารคุ้มกันการเดินเรือในมือ รู้สึกหนักหน่วงแต่ก็มั่นใจอย่างบอกไม่ถูก
คำพูดของพ่อตา ทุกประโยคดูเข้มงวด แต่ทุกประโยคล้วนจริงใจ
ความปลอดภัย กฎระเบียบ จุดต่ำสุด จิตใจคน ความเกรงกลัว...
ทุกอย่างที่ควรสั่งสอน สั่งสอนหมดแล้ว
เขารีบก้าวออกจากศาลาว่าการเมือง ขี่จักรยานมุ่งหน้าไปทางท่าเรือ
ลมปะทะหน้า สวีเจิ้งสายตาคมแน่วแน่ จิตใจสงบ
เมื่อก่อน เขาออกทะเลเพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัว เพื่อพี่น้อง
ตอนนี้ เขายังมีความห่วงใยเพิ่มขึ้นอีกชั้น—การคุ้มกันของคณะกรรมการเมือง คำสั่งเสียของพ่อตา น้ำตาของภรรยา ความรู้สึกขอบคุณของหกครอบครัว ความไว้วางใจของลูกเรือทั้งลำ
เรือเตรียมพร้อม เอกสารครบถ้วน หัวหน้างานประจำที่ ฐานทัพมั่นคง ฝั่งมีคนหนุนหลัง ทะเลมีกฎระเบียบ
ไม่มีอะไรให้กังวลอีกแล้ว
สวีเจิ้งกำแฮนด์รถ เร่งความเร็ว
กลับถึงท่าเรือ เขาจะตรวจสอบครั้งสุดท้าย
แล้วรอวันออกเรืออย่างสบายใจ
ทะเลโขดหินใต้น้ำที่ลึกลับและอันตรายนั้น เขาจะไป
...
กลับจากศาลาว่าการเมือง สวีเจิ้งไปที่ท่าเรือก่อน ดูแลอยู่ครึ่งชั่วโมง การซ่อมเรือ ขนเสบียงขึ้นเรือ ลูกเรือฝึกซ้อมขั้นตอน ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน