หวังเฉิงฝูเห็นสีหน้าสวีเจิ้งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ก็รู้ว่าข่าวนี้สร้างแรงกระแทกเพียงพอแล้ว
เขาตบหน้าขาตัวเองแรง ๆ เสียงสั่นพร่าเพราะความตื่นเต้น
"อาเจิ้ง แกเข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง? หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ของเรา ปู่ย่าตายายกินอยู่กับทะเล แต่ฤดูปลาชุกที่ร่ำรวยจริง ๆ ไม่เคยเจอมาหลายสิบปีแล้ว! ตอนนี้ โอกาสดีที่ฟ้าประทานอยู่ตรงหน้า! ตาเฒ่าหวางคิดถึงอดีต คิดถึงน้ำใจแถวนี้ ไม่ได้บอกใครก่อน มาบอกฉัน! ข่าวนี้ นอกจากแกกับฉัน ตอนนี้แม้แต่คนหมู่บ้านเสี่ยวหวังยังไม่รู้!"
เขาจ้องเขม็งไปที่สวีเจิ้ง ดวงตาเป็นประกายร้อนแรง
"ฉันทำไมถึงหาแก? เพราะแกไม่เหมือนใคร! อาเจิ้ง แกเริ่มจากโรงงานอุปกรณ์ตกปลา แกเป็นคนแรกแถวนี้ที่กล้าคิดกล้าทำ ทำธุรกิจถึงในเมือง แล้วยังส่งลูกสาวขึ้นสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลได้! แกมีวิสัยทัศน์ มีความเด็ดเดี่ยว และสำคัญกว่า แกเข้าใจทะเลกับรู้จักเปลี่ยนของในทะเลเป็นภูเขาทองของชาวบ้าน! 'ขุมทรัพย์ทองคำ' นี้ มีเพียงมอบไว้ในมือแก ฉันถึงวางใจ! แล้วก็มีเพียงแก ที่พาหมู่บ้านชาวประมงเล็กของเรา รับเอาวาสนาล้นฟ้านี้ไว้ได้อย่างมั่นคง!"
สวีเจิ้งนั่งบนเก้าอี้ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ
สมองเขาหมุนติ้ว
ชาติก่อน เขาเคยได้ยินข่าวลือเลือนรางเกี่ยวกับทะเลบริเวณนี้ ช่วงหนึ่งดูเหมือนจะมีฤดูปลาชุกที่ไม่มีบันทึก แต่ไม่นานก็หายไปเพราะจับปลามากเกินกับสภาพแวดล้อมเปลี่ยน