"ต้องสำเร็จ! ต้องสำเร็จ!"
สวีเจิ้งเบิกตากว้าง ประกายมุ่งมั่นวาบขึ้นในแววตา
"พ่อ พี่ใหญ่ ดูสิครับ เรือประมงเล็กๆ หลายลำของหมู่บ้านเรา เข้าไปในเขตโขดหินใต้น้ำผืนนั้นนั้นไม่ได้ทั้งนั้น ตามฝูงปลาใหญ่ก็ไม่ทัน แต่ว่าเราไม่ได้มีเรือหาปลาทะเลลึกที่ซื้อมาจากสหภาพโซเวียตอยู่หรือไง?"
พอเขาพูดจบ สวีต้าเหมาและสวีหยางก็ถึงกับสะดุ้งพร้อมกัน!
จริงด้วยสิ!
เรือหาปลาทะเลลึกลำนั้น เป็นเรือที่สวีเจิ้งให้หงเต๋อเฉวียนไปซื้อมาจากสหภาพโซเวียต ตั้งใจจะเอาไว้ใช้ทำประมงทะเลลึก แต่พอลากกลับมาถึงในประเทศก็จอดทิ้งไว้ที่ท่าเรือเรื่อยเปื่อย ตอนแรกทั้งคู่ยังแอบนินทาว่ามันเกะกะที่เปล่าประโยชน์ รู้สึกว่าหลายล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ของสวีเจิ้งน่าจะหมดไปเปล่าๆ
ไม่คิดเลยว่า ตอนนี้ เรือลำนั้นจะกลายเป็นกุญแจไขประตูสู่ "คลังใต้ทะเล" ได้!
"ใช่แล้ว! เรือใหญ่ลำนั้นไง!"
สวีหยางลุกพรวดขึ้น ดวงตามีไฟลุกโชน
"เรือลำนั้นแรงม้าเยอะ ทนคลื่นลมได้ ห้องเก็บสินค้าก็ลึก เอาเข้าพื้นที่ทะเลที่ซับซ้อนแบบนั้นได้พอดี! ผมหาเรื่องให้มันได้ใช้มานานแล้ว ตอนนี้มันเหมือนสวรรค์เตรียมไว้ให้เราเลย!"
"ไม่ผิด!"
สวีเจิ้งพยักหน้าแรงๆ
"แต่เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ หนึ่ง ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด ตั้งแต่นี้ไป ในครอบครัวเรา บวกกับลุงหวัง คนที่รู้เรื่องนี้มีแค่ห้าคน! ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี!"
สายตาเขาคมกริบจับจ้องไปที่พ่อและพี่ชาย สวีต้าเหมากับสวีหยางพยักหน้ารับอย่างจริงจังพร้อมกัน
"เข้าใจแล้ว! ตายก็ไม่พูด!"
"สอง"
สวีเจิ้งพูดต่อ
"ต้องจัดตั้งทีมเล็กๆ ที่ฝีมือเยี่ยม หัวหน้าคนหาปลา ช่างเครื่องเรือ คนที่เชี่ยวชาญเรื่องอุทกศาสตร์และการจับปลา ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ที่สุดและมีประสบการณ์มากที่สุด การคัดเลือกคน ต้องให้เราสามคนช่วยกันคิดอย่างละเอียด แล้วก็ อุปกรณ์ตกปลา อวนอะไรที่จำเป็นพิเศษ โรงงานอุปกรณ์ตกปลาของเราปรับปรุงให้ได้ไหม? ต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง ต้องรีบวางแผนกันเลย"