จะ 9 โมงแล้วหรือนี่!
สวีเจิ้งชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มขมอย่างจนใจ
ตั้งแต่เกิดใหม่กลับมา นาฬิกาชีวิตของเขาแม่นยำราวกับนาฬิกาปลุกที่ไขลานไว้ ทุกวัน 7 โมงเช้าตื่นเป็นประจำ ไม่เคยคลาดเคลื่อน
ใครจะรู้ว่าเมื่อคืนนี้ถูกคำพูดของพี่ใหญ่รบกวนจิตใจจนว้าวุ่น กลับหลับเลยเวลาไปเสียได้
เซี่ยงชิงอวี๋ยกชามอาหารเช้าร้อน ๆ ชามใหญ่มาพอดี เปิดประตูเข้ามา เห็นเขานั่งริมเตียงเหม่อลอย ก็ยิ้มอ่อนโยน
"ตื่นแล้วเหรอ เห็นคุณนอนหลับสบายนัก วันนี้ทั้งเหมืองทั้งโรงงานเสื้อผ้า ยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่แตะพื้น ฉันก็เลยไม่ปลุก"
สวีเจิ้งลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อคอที่แข็ง ๆ ออกอย่างอดไม่ได้
"ป่านนี้แล้ว ทำไมไม่เรียกผมเลยล่ะ ถ้าเกิดพลาดเรื่องสำคัญ..."
"จะมีเรื่องสำคัญอะไรได้"
เซี่ยงชิงอวี๋วางอาหารเช้าบนโต๊ะ
"คุณน่ะ ก็แค่ที่บ้านนี่แหละถึงได้หลับสนิทขนาดนี้ เมื่อกี้แม่เรามาจากสถานสงเคราะห์ พาเด็ก ๆ ไปดูสัตว์เล็ก ๆ แล้ว คุณก็หลับสบายต่อไปเถอะ"
สวีเจิ้งฟังแล้ว ใจก็สงบลงเล็กน้อย
แต่จะนอนต่อไม่ได้แล้ว
เขาทำภารกิจตอนเช้าอย่างรวดเร็ว ล้างหน้าบ้วนปาก แล้วกินอาหารเช้าจนหมด เมื่อท้องอุ่นขึ้น สมองก็ปลอดโปร่งแจ่มใส
เขาเช็ดปาก แล้วพูดกับเซี่ยงชิงอวี๋ว่า
"ชิงอวี๋ ผมต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย ไปบ้านลุงหวัง"
เซี่ยงชิงอวี๋กำลังเก็บถ้วยชามอยู่ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น ในแววตามีความเข้าใจแวบหนึ่ง