กินข้าวเช้าเสร็จแล้ว เก็บล้างจานชามเรียบร้อยแล้ว สวีเจิ้งเข็นจักรยานออกมา เตรียมจะไปส่งลูกสาว ๆ ไปโรงเรียน
โรงเรียนประถมหมู่บ้านซาติ้งไม่ไกลนัก เดินไปก็แค่สิบกว่านาที
ตลอดทาง สวีเจิ้งเข็นจักรยาน ส่วนลูกสาวทั้งหลายก็รายล้อม พูดจาเจี๊ยวจ๊าว ราวกับฝูงนกน้อยที่มีความสุข
แสงแดดยามเช้าอบอุ่น สาดลงบนถนนดิน ส่องบนใบหน้าแดงระเรื่อของเด็ก ๆ
พูดไปคุยไป ก็ถึงโรงเรียนประถมหมู่บ้านซาติ้ง
หน้าประตูโรงเรียนมีผู้ปกครองมากมายกำลังส่งลูก ๆ พอเห็นสวีเจิ้ง หลายคนก็ทักทายอย่างอบอุ่น
“ท่านประธานสวี มาส่งลูกเหรอครับ?”
“สวีเจิ้ง เช้าจริง ๆ นะ!”
“อาเจิ้ง ได้ข่าวว่าเรื่องถนนแก้ไขเรียบร้อยแล้ว เยี่ยมไปเลย!”
สวีเจิ้งตอบรับทีละคน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“พ่อครับ พวกเราเข้าไปก่อนนะ”
อาใหญ่จูงมือน้อง ๆ แล้วพูดกับสวีเจิ้ง
“ได้สิ เข้าไปเถอะ ตั้งใจเรียนนะ”
สวีเจิ้งยิ้มแล้วพยักหน้า
“ตอนเย็นเลิกเรียน พ่อมารับพวกหนูเอง”
“ครับ!”
เด็ก ๆ พยักหน้าอย่างเต็มที่ แล้วก็จูงมือกันเดินเข้าประตูโรงเรียนไป
มองดูเงาร่างเล็ก ๆ ของลูกสาวหายเข้าไปในประตูห้องเรียน สวีเจิ้งกำลังจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“สวีเจิ้ง เช้าจริง ๆ นะ”
สวีเจิ้งหันกลับไป เห็นหูเจิ้งอี้กำลังเดินออกมาจากโรงเรียน
วันนี้เขาใส่ชุดจงซานสีน้ำเงินที่ซักจนซีด สวมแว่นตา มือถือสมุดโน้ต ดูท่าจะเพิ่งประชุมตอนเช้าเสร็จ
“ท่านอาจารย์ใหญ่หู เช้าครับ”