สวีเจิ้งวางตะเกียบลง จิบน้ำไปคำหนึ่ง นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น
"พรุ่งนี้ค่ำจัดประชุมชาวบ้าน ฟังความเห็นของทุกคนก่อน ผมคิดเป็นการส่วนตัวว่า ควรให้โอกาสพวกเขาสักครั้ง ให้พวกเขาชดใช้ค่าเสียหาย ลงแรงช่วยกันซ่อมถนน กล่าวขอโทษต่อหน้าสาธารณะ และรับประกันว่าจะไม่ทำอีก ถ้าทุกคนเห็นด้วย เราก็จะออกหนังสือให้อภัย เพื่อขอให้ลดหย่อนโทษ"
สวีหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงหนิวเอ้อกับพวกจะน่าเกลียด แต่ก็ไม่ได้ทำให้มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต แถมยังเข้ามามอบตัวและชี้เบาะแสของหม่าโหยวไฉ ด้วยตัวเองอีก ถ้าขอผ่อนผันโทษได้ ก็เป็นเรื่องดีต่อความสัมพันธ์ของสองหมู่บ้าน"
"พี่ใหญ่ก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ?"
สวีเจิ้งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"อืม"
สวีหยางพยักหน้า
"หนิวเอ้อกับพวก ผมเข้าใจดี โดยพื้นฐานแล้วไม่ใช่คนเลว แค่ไม่มีการศึกษา ถูกชักจูงได้ง่าย แถมยังรักหน้ารักตา ชอบอวดเก่ง เรื่องครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ให้พวกเขาแล้ว น่าจะจำขึ้นใจได้ ถ้าส่งเข้าคุกจริง ๆ สามห้าปีออกมา ชีวิตก็พัง แล้วครอบครัวของพวกเขาก็จะเดือดร้อนไปด้วย พวกเราชาวบ้านให้ความสำคัญกับความสามัคคี เรื่องไหนที่ประสานกันได้ก็ควรประสานกันไว้"
สวีเจิ้งยิ้ม
"พี่ใหญ่ ไม่คิดว่านายจะมองอะไรได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้นะ"
"ผมจะไปทะลุปรุโปร่งอะไรได้"
สวีหยางยิ้มอย่างเขิน ๆ
"แค่คิดว่า ทั้งหมดเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน เจอกันทุกวัน ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องบานปลาย อีกอย่าง หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ของเราจะพัฒนา ต้องซ่อมถนน ต่อไปต้องใช้คนอีกมาก ใครที่ร่วมมือกันได้ก็ควรสามัคคีกันไว้"