"เก้าส่วนมั่นใจหรือ?"
หัวหน้าทีมเฉินยังไม่ทันพูด เจ้าหน้าที่เทคนิคคนหนึ่งที่สวมแว่นหนาและหนีบแบบแปลนไว้ใต้รักแร้ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้
"สหายสวีเจิ้ง คุณอาศัยแค่ 'ความรู้สึก' ดู 'พลังดิน' แล้วก็มั่นใจเก้าส่วนงั้นหรือ? เรามีทั้งรายงานสำรวจธรณีวิทยาอย่างละเอียด มีแบบอุโมงค์ที่สะสมจากการขุดมาหลายปี มีอุปกรณ์ตรวจจับมืออาชีพ ยังไม่กล้าพูดว่ามั่นใจสักส่วนเดียวเลยด้วยซ้ำ! คุณรู้หรือไม่ว่าผลจากการขุดอย่างมืดบอดมันเป็นยังไง? อาจขุดไปเจอโพรงเหมืองเก่า ทำให้เกิดการถล่มเป็นวงกว้างกว่าเดิม! อาจขุดไปเจอบริเวณที่มีก๊าซอันตรายสะสมอยู่! อาจเสียเวลาอันมีค่าในการช่วยเหลือไปเปล่า ๆ!"
"นั่นน่ะสิ! นี่มันเอาชีวิตคนมาเล่นเป็นตัวตลกชัด ๆ!"
"ท่านเซี่ยงจวิน หัวหน้าทีมเฉิน อย่าฟังเขา!"
"คนในหมู่บ้านเรายังอยู่ข้างล่างนะ รับสภาพยุ่งเหยิงแบบนี้ไม่ไหวหรอก!"
เสียงคลางแคลงใจและคัดค้านดังขึ้นระงม
โดยเฉพาะพวกญาติและชาวบ้านที่ร้อนใจจนแทบบ้าตายและไม่ไว้ใจ "คนนอก" อย่างสวีเจิ้งอยู่แล้ว ยิ่งมีอารมณ์พลุ่งพล่านมากขึ้น
ผู้จัดการเหมืองหลิวก็ส่ายหน้าซ้ำ ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูด "งมงาย" แบบนี้
สีหน้าท่านเซี่ยงจวินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
เหตุผลบอกเขาว่า เจ้าหน้าที่เทคนิคพูดถูก จะเอาชีวิตคนหลายสิบไปพนันกับ "ความรู้สึก" ที่เลื่อนลอยไม่ได้
แต่อารมณ์ความรู้สึก เมื่อมองแววตาที่แน่วแน่ผิดปกติของสวีเจิ้ง นึกถึงนิสัยการทำงานของเขาที่ผ่านมา แม้จะกล้าหาญแต่ไม่เคยทำอะไรเลื่อนลอยไร้จุดหมาย แล้วมองสถานการณ์ตรงหน้าที่ไร้ทางออกและเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในใจเขากำลังต่อสู้กันอย่างรุนแรง