คำพูดของสวีเจิ้งท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมด้วยความสิ้นหวัง ราวกับก้อนหินที่โยนลงสู่บ่อน้ำลึก กระเพื่อมคลื่นซัดสาดเป็นระลอก
ทุกคนตะลึงงัน สายตาจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว มีทั้งความตกตะลึง ความกังขา ความไม่อยากเชื่อ และความหวังริบหรี่ดั่งคนจมน้ำคว้าเศษฟาง
"อาเจิ้ง!"
สวีหยางตั้งสติได้เป็นคนแรก คว้าแขนของสวีเจิ้งแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เสียงเบาราวกับกระซิบ
"นายพูดเหลวไหลอะไร! นี่ไม่ใช่เวลามาอวดเก่งนะ! ผู้เชี่ยวชาญหัวหน้านักใหญ่ขนาดนั้นยังไม่มีปัญญา นายจะไปมีปัญญาอะไร? อย่ามาเพิ่มความวุ่นวายเลย!"
สวีเจิ้งตบหลังมือของสวีหยางเบาๆ ส่งสายตาที่สื่อว่า "วางใจได้" ให้ จากนั้นจ้องมองไปยังเซี่ยงจวินพ่อตาที่กำลังตกตะลึงไม่ต่างกัน และเฉินฉีหัวหน้าหน่วยกู้ภัยที่กำลังขมวดคิ้วแน่นด้วยสายตาที่แน่วแน่
เซี่ยงจวินมองสวีเจิ้ง ขมวดคิ้วมุ่น
ใบหน้าของสวีเจิ้งยังเปื้อนฝุ่น ในดวงตามีเส้นเลือดฝอย มีความเหนื่อยล้า แต่ลึกลงไปมีประกายประหลาดอย่างที่เซี่ยงจวินไม่เคยเห็นมาก่อน
ลูกเขยคนนี้ ตั้งแต่เปิดโรงงาน สร้างถนน จัดการเรื่องของหนิวเอ้อร์ กระทั่งเมื่อครู่นี้ที่ในหมู่บ้านควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความรับผิดชอบและความสามารถครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่เรื่องที่อยู่ตรงหน้านี้ เป็นทางตันที่แม้แต่ทีมงานมืออาชีพยังจนปัญญาเลยนะ!
"อาเจิ้ง"
เสียงของเซี่ยงจวินแหบพร่า
"นาย...มีวิธีจริงๆ เหรอ? นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ เกี่ยวข้องกับชีวิตคนเป็นสิบๆ ชีวิต และความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่จะเข้าไปด้วย พลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว และอย่าหวังพึ่งโชคช่วย"