"ครับ/เข้าใจ!"
สวีเจิ้งและผู้กองเฉินรับคำพร้อมกัน
บรรยากาศในที่เกิดเหตุ เปลี่ยนจากความสิ้นหวังที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก กลายเป็นความวุ่นวายที่ตึงเครียดและเร่งด่วนขึ้นในพริบตา
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้หายไปเสียทีเดียว แต่ถูกกดทับด้วยคำสั่งให้ลงมือปฏิบัติการ
ผู้กองเฉินเรียกประชุมมือดีที่สุดในทีมและคนงานเจาะเหมืองเก่าทันที เริ่มทำความสะอาดพื้นผิวและสำรวจเบื้องต้นอย่างละเอียด บนเนินทางทิศตะวันตกในพื้นที่โดยประมาณที่สวีเจิ้งชี้บอก
พวกเขาใช้เหล็กแซะสำรวจ ใช้ค้อนอันเล็กเคาะ ใช้เข็มทิศวัดแนวชั้นหิน ทุกคนสีหน้าจริงจัง เคลื่อนไหวว่องไว
ส่วนสวีเจิ้งยืนอยู่ในวงเขตจำกัดที่พวกเขากำหนดไว้ ปิดตา พยายามตัดเสียงรบกวนภายนอกออกไป จดจ่อจิตใจทั้งหมดเข้าสู่สภาวะสัมผัสพิเศษอันล้ำลึกนั้น
เขารวบรวมจิต "สัมผัส" ผืนดินใต้เท้า
ครั้งนี้ อาจเพราะแรงกดดันความเป็นความตาย หรืออาจเพราะจิตใจจดจ่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การรับรู้ที่พร่ามัวนั่น ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นนิดหนึ่ง
เขา "เห็น" ว่า ณ จุดลึกลงไปใต้ฝ่าเท้าประมาณ 7-8 เมตร พลังชีวิตสีแดงอ่อนจาง ๆ นั่น ยังคงริบหรี่ แต่ดูเหมือนจะคงที่ขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้หน่อยหนึ่ง
และชั้นหินที่ "แน่นทึบ" กับรอยแยกแคบ ๆ โบราณที่เขารับรู้ได้นั้น อยู่ใต้ฝ่าเท้าเขาไปทางด้านหน้าซ้ายประมาณ 2 เมตร ทอดลึกลงไปเฉียง ๆ...
"ที่นี่!"
จู่ ๆ สวีเจิ้งก็ลืมตา ชี้ไปยังหินก้อนหนึ่งซึ่งอยู่ด้านหน้าซ้ายของเท้า มีสีเข้มกว่าเล็กน้อย และมีคราบสนิมเหล็กเกาะ