เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
“พี่ชายของผมเป็นคนดี ซื่อตรง ขยัน ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็เชื่อถือเขา ไม่กี่ปีมานี้ติดตามผมเปิดโรงงาน ติดตามพ่อซ่อมถนน จัดการธุรกิจสารพัด ก็สั่งสมประสบการณ์มามาก ที่สำคัญที่สุดคือเขามีความรับผิดชอบ คิดถึงชาวบ้านอย่างจริงใจ ถ้าเขามาเป็นผู้ใหญ่บ้าน รับรองได้ว่าต้องบริหารหมู่บ้านนี้ได้ดีแน่นอน”
หวังเฉิงฝูเงียบไป จ้องมองสวีต้าเหมา
สวีต้าเหมาก็เอ่ยปากขึ้นมาบ้าง
“เหล่าหวัง อาเจิ้งพูดมีเหตุผล อาหยางเด็กคนนี้ ผมเข้าใจดี เขาไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์ เพียรพยายาม อดทน เรื่องในหมู่บ้านพวกนี้ มอบให้เขา ผมวางใจได้ และอีกอย่าง มีคุณคอยชี้แนะเขาอยู่ข้างหน้า มีพวกเราคอยช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ เขาต้องทำได้แน่นอน”
หวังเฉิงฝูไม่ได้ตอบทันที เดินกอดอกไปมาในลานบ้านอยู่สองสามยก นานทีกว่าจะหยุด แล้วมองไปที่สวีเจิ้ง
“อาเจิ้ง พูดตามตรง เดิมทีฉันหวังให้เธอมารับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านคนนี้ เธอมีการศึกษา มีสายตา มีความสามารถ ชาวบ้านเชื่อถือเธอ ถ้าเธอเป็นผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้านของเราต้องพัฒนาได้ดีกว่านี้แน่นอน”
“ลุงหวัง ขอบคุณที่ให้เกียรติผมขนาดนี้”
สวีเจิ้งยิ้มแห้ง ๆ
“แต่ผมมีธุระต้องทำ โรงงานอุปกรณ์ตกปลา โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า และธุรกิจอื่น ๆ ที่อาจจะขยายในอนาคต ล้วนต้องให้ผมหาแผน ดำเนินการ ถ้าผมมาเป็นผู้ใหญ่บ้าน ถูกมัดติดอยู่กับเรื่องจุกจิกในหมู่บ้าน ก็จะไม่มีเวลาดูแลธุระภายนอก พี่ชายของผมไม่เหมือนกัน เขาทุ่มเทกับการเป็นผู้ใหญ่บ้าน จัดการเรื่องในหมู่บ้านให้เรียบร้อย พวกเราสองพี่น้อง คนหนึ่งดูแลภายใน อีกคนดูแลภายนอก ประสานงานกันแบบนี้ จะเป็นผลดีต่อการพัฒนาหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ที่สุด”