“ขอบคุณ... ขอบคุณชาวบ้านหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ... ขอบคุณที่ให้โอกาสพวกเรา...”
หนิวเอ้อ สะอื้นไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม
“พวกเรา... พวกเราจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ ซ่อมถนนให้เสร็จ... จะไม่ดื้อรั้นอีก...”
หนิวปิน ก็เงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ
“ท่านประธานสวี พวกเรานำทรัพย์สินทั้งหมดมาด้วย...”
เขาหยิบถุงผ้าออกจากอก ถือด้วยสองมือ ยกสูงเหนือหัว ถุงผ้าใบนั้นคล้ายกับที่หนิวเอ้อถือเมื่อวาน ซักจนขาวซีด อวบอ้วน
“นี่... นี่คือเงินที่พวกเราหกคนรวบรวมกัน รวมทั้งหมด... สี่พันสามร้อยเจ็ดสิบสองหยวนห้าเหมา...”
เสียงของหนิวปิน ก็สั่นเครือ
“พวกเรารู้ว่าไม่พอ... แต่... แต่พวกเรามีเท่านี้... ที่เหลือ พวกเราจะใช้แรงงานทำงานชดใช้ จะให้ทำนานแค่ไหนก็ยอม...”
เถี่ยโถว โก้วเฉ่ง ซานวาจื่อ ลิงผอม ต่างก็หยิบเงินเหรียญออกมาจากอก คนละนิดคนละหน่อย มีธนบัตรซ้อนกันเป็นมัด มีเหรียญที่มัดด้วยยางวง และมีสมุดเงินฝากยับย่นอีกสองสามเล่ม
พวกเขาวางเงินเหล่านี้ลงบนพื้น แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง เหมือนนักโทษที่รอคอยคำตัดสินครั้งสุดท้าย
ในลานบ้านเงียบสนิท
สวีเจิ้ง มองดูเงินที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น มองดูคนหกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันในใจ
เงินจำนวนนี้ คือทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขา ตอนนี้ พวกเขานำออกมาทั้งหมด เพียงเพื่อแลกกับโอกาสได้กลับตัว
หวังเฉิงฝู และ สวีต้าเหมา ยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบงัน
พวกเขาเคยพบเจอเรื่องราวความขัดแย้งในหมู่บ้านมามากมาย แต่ภาพตรงหน้านี้ ก็ยังทำให้ใจของพวกเขาหนักอึ้ง