มุ่งตรงลงใต้ไปตามเนินสนเขียวสิบลี้ ก็จะพบเนินลาดแห่งหนึ่งที่มีเทือกเขาพาดขวางอยู่ สถานที่แห่งนี้คือเนินลั่วเยี่ยน
ใกล้เที่ยงวัน ชายชราร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่งเร่งฝีเท้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดลงที่เชิงเนินลั่วเยี่ยน เขาคือจางชิงเฟิง ผู้มุ่งหน้ามาจากเนินสนเขียวด้วยโทสะเต็มอก
“เจ้าฮวงเตาตัวน้อย บิดาเจ้ามาแล้ว รีบไสหัวออกมารับความตายเสีย!” ทันทีที่จางชิงเฟิงลงถึงพื้น เขาก็ตะเบ็งเสียงดังลั่นไปทางเนินลั่วเยี่ยน
ทว่าในเนินลั่วเยี่ยน นอกจากฝูงนกที่ตกใจจนบินหนีขึ้นฟ้าแล้ว ก็ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
จางชิงเฟิงยิ่งเดือดดาล ตวาดก้องอีกครั้ง “เจ้าฮวงเตาตัวน้อย อย่ามัวแต่หดหัวเป็นเต่า รีบไสหัวออกมารับความตายเสีย!”
“ไอ้โจรน้อย เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าบิดาไม่กล้ามาเนินลั่วเยี่ยน? บิดามาแล้ว ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใด...”
...
จางชิงเฟิงคิดว่าตนถูกฮวงเตาหลอกเล่นอีกครั้ง เพลิงโทสะลุกโหมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขาพ่นคำด่าทอใส่เนินลั่วเยี่ยนไม่หยุด
ด่าทออยู่นานถึงครึ่งเค่อก็ยังไม่หายโมโห เขาจึงหันไประบายใส่ต้นไม้ใหญ่หลายต้นตรงหน้า
มือทั้งสองพลิกไหวอย่างรวดเร็ว เสียงครืนครั่นดังขึ้น ต้นไม้ใหญ่สิบกว่าต้นถูกฟาดจนหักกลาง พลอยรับเคราะห์ไปด้วย
เมื่อระบายโทสะออกไปเช่นนี้ เพลิงแค้นในใจจางชิงเฟิงจึงมอดลงบ้าง เขาพ่นลมหายใจยาว ก่อนเตรียมตัวกลับป้อมปราการหลิวซือ
ขณะหันหลังกลับ เขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาจากทิศทางของป้อมปราการหลิวซืออย่างเชื่องช้า ชายหนุ่มสวมงอบ คาดดาบคู่ไว้ที่เอว ฝักหนึ่งสีดำ อีกฝักสีแดง