"นักพนันขี้แพ้?"
ลู่เฉินหยางเอ่ยเสียงทุ้ม "เรื่องที่เจ้ารู้เกี่ยวกับเฉินสืออัน จงเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียด ห้ามตกหล่นแม้แต่เล็กน้อย"
ฟางหรูอวี้ยังคงก้มหน้า เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด
ด้วยความโกรธแค้นต่อเฉินสืออัน นางจึงอดไม่ได้ที่จะเติมสีสันให้เรื่องราว
ขณะเดียวกัน ตอนที่เล่าถึงการถอนหมั้น นางก็ตกแต่งเรื่องจนสวยหรู เล่าว่าเฉินสืออันร่ำไห้และอ้อนวอนให้นางอยู่ต่อเพียงใด แต่นางก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด...
...
"นักพนันขี้แพ้? ไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง?"
ลู่เฉินหยางฟังฟางหรูอวี้เล่าจบ ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย "เงยหน้าขึ้นสิ"
ฟางหรูอวี้เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดหวั่น เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามที่ทั้งตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ลู่เฉินหยางจ้องมองนางนานถึงหกลมหายใจ ก่อนจะเม้มริมฝีปาก "หน้าตาก็ไม่เลว แต่น่าเสียดาย..."
ฟางหรูอวี้หน้าซีดลง ไม่รู้จะทำอย่างไร
"ฟางหรูอวี้ ข้าให้เจ้ารับภารกิจหนึ่ง" ลู่เฉินหยางเพิ่มน้ำเสียงขึ้นเล็กน้อย
"ท่านผู้อำนวยการสำนักโปรดสั่งได้เลย ขอเพียงศิษย์ทำได้ จะพยายามแม้ตายก็ยอม" ฟางหรูอวี้แสดงสีหน้าดีใจออกมา
ลู่เฉินหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย "จงใช้เสน่ห์ของเจ้า ดึงดูดใจเฉินสืออัน ทำให้เขายอมทำตามเจ้าทุกอย่าง"
ฟางหรูอวี้ตะลึง "ท่านผู้อำนวยการสำนัก ข้าได้ถอนหมั้นกับเขาไปแล้ว..."
"ทำไม่ได้หรือ?" ลู่เฉินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย
ฟางหรูอวี้ตัวสั่นเทิ้ม รีบตอบ "ท่านผู้อำนวยการสำนักวางใจได้ ศิษย์จะทำภารกิจที่ท่านมอบหมายให้สำเร็จ!"
...
ศาลาร้อยบุปผา ภายนอกดูเหมือนเป็นสถานบันเทิง แต่แท้จริงแล้ว กิจการของที่นี่ไม่ได้มีเพียงแค่การค้าประเวณี ยังมีธุรกิจอื่น ๆ อีก เช่น การขายข้อมูล การเป็นนายหน้าค้าขาย เป็นต้น
ศาลาร้อยบุปผามีสาขาอยู่ในทุกป้อมปราการของซากปรัก และมีความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับกลุ่มอำนาจและบุคคลสำคัญมากมายในซากปรัก พลังของที่นี่หยั่งลึกยากจะคาดเดา
ยิ่งไปกว่านั้น ศาลาร้อยบุปผาทำการค้าเพียงเพื่อผลกำไร แทบไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างป้อมปราการใหญ่ ๆ เลย
ลู่เฉินหยางไล่ตามเถาเยาเยา ไม่เพียงเพราะหลงใหลในความงามของนาง หากแต่ยังเล็งเห็นสถานะของนางด้วย