ชายหนุ่มผู้มีไฝดำถูกเฉินสืออันตบจนถอยสามก้าว กว่าจะทรงตัวได้ อกของเขายังเจ็บแสบร้อนรุ่ม
แต่หลังจากทั้งถูกด่าและถูกตี เขากลับสงบลง ไม่มีทีท่าเย่อหยิ่งอีกต่อไป
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถือซองจดหมายไว้ในมืออย่างระมัดระวัง แล้วหันหลังวิ่งเข้าไปในสำนักบู๊
ไอ้พวกต่ำช้า!
เฉินสืออันแค่นเสียงหึ ยกมือไพล่หลัง ยืนนิ่งเงียบ
ศิษย์สำนักบู๊อีกสามคนที่เหลือต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
………………
สำนักบู๊เฟิงฉี่ ลานด้านในสุด
ชายชุดขาวผมสยายกำลังรีบเขียนหนังสือ เพิ่งจะเขียนเสร็จหนึ่งบรรทัด ก็ขมวดคิ้วทันที "ไม่เหมาะสม ไม่เหมาะสม กลอนมันผิดไปมาก!"
เขาขยำกระดาษเป็นก้อนแล้วโยนทิ้งไปข้าง ๆ
ในเวลานี้ พื้นห้องเต็มไปด้วยกระดาษที่ขยำเป็นก้อนนับร้อย
ก๊อก ๆ ๆ
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น
ชายคนนั้นขมวดคิ้วแน่นขึ้น "ไม่ได้บอกหรือว่า ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ อย่ามากวนฉัน!"
"ท่านผู้อำนวยการสำนัก ศิษย์เฝ้าประตูมารายงานว่า มีคนขอพบ ระบุชื่อว่าจะพบท่าน และบอกว่าได้รับเชิญจากท่าน" เสียงชายชราดังมาจากนอกประตู
ที่แท้ ชายชุดขาวผู้นี้ก็คือรองผู้อำนวยการสำนักลู่แห่งสำนักบู๊เฟิงฉี่
ถึงแม้ลู่เฉินหยางจะเป็นรองผู้อำนวยการ แต่เขาคือผู้ดูแลสำนักบู๋ที่แท้จริง จัดการเรื่องใหญ่เล็กทั้งหมด
ตำแหน่งผู้อำนวยการของสำนักบู๊เฟิงฉี่นั้น ผู้ดูแลป้อมปราการเป็นผู้ดำรงตำแหน่ง แต่เพียงในนามเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการบริหารสำนักบู๊
"ได้รับเชิญจากฉัน?"
ลู่เฉินหยางหัวเราะเย็น "ที่ไหนมาหลอกลวง กล้าดีจริง!
สั่งการลงไป หักขามันข้างหนึ่ง แล้วโยนลงคุกน้ำป้อมปราการ"
ชายชรานอกประตูลังเลเล็กน้อย "ท่านผู้อำนวยการสำนัก คนผู้นั้นส่งจดหมายมาให้"
ลู่เฉินหยางเริ่มหงุดหงิด "เขียนว่าอะไร?"
"เป็นจดหมายถึงท่านผู้อำนวยการสำนัก ข้าไม่กล้าเปิดดูเป็นการส่วนตัว" ชายชรารีบพูดเสริม
ลู่เฉินหยางพูดออกมาสองคำเย็นชา "ทิ้งไป"
ชายชราชะงักไปเล็กน้อย "ท่านผู้อำนวยการสำนัก ตัวหนังสือบนซองจดหมายมีพลังและงดงาม ดูมีฝีมือไม่น้อย คนส่งจดหมายคงไม่ใช่คนธรรมดา"
ลู่เฉินหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย "เอาข้ามา"
เสียงเอี๊ยดอ๊าด ประตูถูกเปิดออก ชายชราเดินเข้ามาช้า ๆ