"คุณหนูฟาง!"
ซูฉิงโหรวร้องด้วยความดีใจ รีบก้าวเข้าไปต้อนรับ "ท่านมาได้ยังไงเจ้าคะ?"
"พี่ฉิงโหรว วันนี้ข้าเดินทางผ่านมาพอดี ก็เลยแวะเข้ามาเยี่ยม"
สีหน้าของฟางหรูอวี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยน
"เร็วเข้า เชิญนั่งข้างในก่อน เดี๋ยวข้าจะชงชาให้" ซูฉิงโหรวเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน เตรียมจะไปต้มน้ำ
ฟางหรูอวี้รีบโบกมือ "พี่ฉิงโหรว ไม่ต้องลำบากหรอกเจ้าค่ะ ข้าขอคุยกับเฉินสืออันสักสองสามประโยคก็จะไปแล้ว"
พอได้ยินเช่นนั้น ซูฉิงโหรวก็แสดงสีหน้าดีใจออกมาอย่างชัดเจน "ได้สิ พวกท่านคุยกันก่อนเถิด ข้ากำลังจะออกไปซื้อของพอดี"
"พี่สะใภ้ ไม่ต้องหลบไปไหนหรอก นางไม่พูดแล้วหรือไง แค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น" เฉินสืออันเอ่ยเสียงเบา สายตามองฟางหรูอวี้อย่างเย็นชา
เขารู้แล้วว่านางมาด้วยเรื่องอะไร
ซูฉิงโหรวตำหนิขึ้น "อาเล็ก พูดจาแบบนั้นได้ยังไง คุณหนูฟางเป็นแขกนะ"
เฉินสืออันเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย "คุณหนูฟาง ถ้าท่านมีอะไรก็รีบพูดเถิด"
ฟางหรูอวี้หันไปทางซูฉิงโหรว เอ่ยด้วยน้ำเสียงขอโทษ "พี่ฉิงโหรว เรื่องที่พวกเราจะคุยกัน มันสำคัญมากเจ้าค่ะ"
ซูฉิงโหรวหัวเราะเบา ๆ เตรียมจะหลบออกไป
แต่เฉินสืออันกลับหมุนตัวเดินนำไปก่อน รีบก้าวไปยังห้องของตัวเอง แล้วผลักประตูเข้าไปโดยตรง
เห็นดังนั้น สีหน้าของซูฉิงโหรวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นางคิดถึงเรื่อง "สิ่งนั้น" ในคืนนั้นอีกครั้ง
ฟางหรูอวี้ลังเลเล็กน้อย แล้วรีบตามเข้าไป
เมื่อฟางหรูอวี้เข้าห้องไปแล้ว เฉินสืออันกำลังจะปิดประตู แต่ซูฉิงโหรวกลับรีบก้าวเข้ามา
"อาเล็ก เปิดประตูไว้ดีกว่านะ ถ้ามีคนเห็นเข้า จะถูกนินทาได้ ไม่ดีต่อตัวเจ้า"
เฉินสืออันกระพริบตา "พี่สะใภ้ แค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องระวังขนาดนั้นหรอก"
"ระวังไว้ก่อนดีกว่า"
ซูฉิงโหรวฉีกยิ้ม แล้วตะโกนเข้าไปในห้อง "คุณหนูฟาง ท่านพูดคุยกันสบาย ๆ ได้เลยเจ้าค่ะ ข้าอยู่ที่ลานบ้านนี้แหละ"
เฉินสืออันฟังออกถึงนัยยะ ซูฉิงโหรวไม่ได้เป็นห่วงเขาเลยสักนิด ที่แท้ก็เป็นห่วงฟางหรูอวี้ต่างหาก
เฮ้อ!
ดูท่า เพื่อจะเปลี่ยนทัศนคติของซูฉิงโหรวที่มีต่อเขาให้ได้ทั้งหมด ยังต้องใช้ความพยายามอีกมาก