กู้ชิงเหยาหุบยิ้มบนใบหน้า ก่อนกล่าวทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “คนที่หลอกข้า อ้างว่าตนเองชื่อฮวงเตา
แต่ข้าสงสัยว่า ฮวงเตาอาจไม่ใช่ชื่อจริงของเขา”
เฉินสืออันขมวดคิ้วแน่น “ฮวงเตา? คนผู้นี้สังหารยอดฝีมือของค่ายเฟิงฉี่ไปหลายคน พวกเราก็กำลังตามหาตัวเขาอยู่ทั่วทุกแห่ง”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาประสานมือคารวะกู้ชิงเหยาเล็กน้อย “คุณหนูกู้ แม้สองตระกูลของเราจะมีเรื่องบาดหมางกัน
แต่เรื่องจัดการฮวงเตา เป้าหมายของเรากลับตรงกัน หากเจ้ามีเบาะแสของเขา ขอได้โปรดบอกกล่าว”
สายตาของกู้ชิงเหยากวาดไปบนใบหน้าเฉินสืออันอย่างช้า ๆ ผ่านไปหกลมหายใจ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “เฉินสืออัน เจ้าแสดงได้แนบเนียนจริง ๆ”
เฉินสืออันกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนกล่าวอย่างงุนงง “คุณหนูกู้ คำพูดของเจ้าฟังดูไร้ที่มาที่ไป ข้าฟังแล้วไม่เข้าใจเลย”
กู้ชิงเหยาขยับเข้าใกล้เฉินสืออันอีกเล็กน้อย “ข้าสงสัยว่าเจ้าก็คือฮวงเตา!”
เฉินสืออันชะงักไป ก่อนหัวเราะหึ ๆ “ความคิดของคุณหนูกู้ช่างพิสดารนัก ข้าเลื่อมใสจริง ๆ
ข้าคิดว่าการเดินทางมาถึงที่นี่คงทำให้คุณหนูกู้เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ความคิดจึงเริ่มสับสนแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถิด”
กล่าวจบ เขาก็ผายมือเชื้อเชิญ
กู้ชิงเหยาจ้องเฉินสืออันเขม็ง ราวกับต้องการจับพิรุธบางอย่างจากแววตาและสีหน้าของเขา ทว่านางมองอยู่นานถึงสิบลมหายใจ กลับไม่พบสิ่งใดเลย
ท้ายที่สุด นางก็ลุกขึ้นยืน “ต่อให้เจ้าซ่อนหางจิ้งจอกได้มิดชิดเพียงใด สักวันมันก็ต้องโผล่ออกมา