จูเฟิงหล่างเห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา สายตากวาดผ่านบุรุษชุดขาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่บนร่างหญิงงามเย้ายวนไม่ยอมละไปไหนเนิ่นนาน
เพราะเสื้อผ้าของนางเปิดเผยอยู่ไม่น้อย เนินอกขาวผ่องคู่นั้นอวบอิ่มสะดุดตาอย่างยิ่ง
บุรุษชุดขาวโอบเอวอวบอิ่มของหญิงชุดแดงไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือชี้ไปยังปิ่นประดับมุกบนศีรษะกู้ชิงเหยา พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างวางอำนาจว่า “สาวน้อย หน้าตาสะสวยใช้ได้ รีบเอาปิ่นนั่นมาให้คุณชายเดี๋ยวนี้”
กู้ชิงเหยาขมวดคิ้วแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ถอดปิ่นออกมา
เห็นได้ชัดว่านางเข้าใจดีว่ามังกรแกร่งก็ยากจะข่มงูเจ้าถิ่น
แต่จูเฟิงหล่างกลับไม่ยอม “ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องมีลำดับก่อนหลัง ปิ่นอันนี้พวกเราหมายตาไว้แล้ว ท่านมาบังคับเอาไปเช่นนี้ จะไม่ผิดกฎเกณฑ์ไปหน่อยหรือ?”
“กฎเกณฑ์หรือ?”
บุรุษชุดขาวหัวเราะลั่น ดวงตากลอกไปมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือบมองป้ายเอวฉวินอิงที่เอวของจูเฟิงหล่าง “พวกบ้านนอกจากซากปรักอย่างพวกเจ้า ยังรู้จักกฎเกณฑ์ด้วยหรือ?”
“เลิกพูดไร้สาระเสียที ในเมื่อคุณชายอารมณ์ดี รีบเอาปิ่นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ไม่เช่นนั้น คุณชายจะทำให้เจ้าได้เห็นกฎเกณฑ์ของเมืองเจิ้นหวงเอง”
คำพูดของบุรุษชุดขาวพาดพิงไปกว้างขวางไม่น้อย ทั้งกู้ชิงเหยา รวมถึงเฉียนซานเสวี่ยกับเฉินสืออันที่กำลังเลือกเครื่องประดับอยู่อีกด้าน ต่างก็โดนหางเลขไปด้วย
แววขุ่นเคืองวูบหนึ่งฉายผ่านดวงตากู้ชิงเหยา
เฉินสืออันกับเฉียนซานเสวี่ยหยุดมือ หันไปมองจูเฟิงหล่างกับบุรุษชุดขาว