เฉินสืออันดูประหลาดใจอยู่ไม่น้อย กำลังจะเอ่ยปากพูด
แต่เซียงหลีกลับรีบร้องขึ้นก่อนว่า “ซานเสวี่ย เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้! เจ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโสเถียน แต่กลับถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้สืออันแล้ว
หากผู้อาวุโสเถียนรู้เข้า ไม่แน่ว่าอาจทำลายการบำเพ็ญของเจ้า!”
เฉียนซานเสวี่ยตอบว่า “ตราบใดที่เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด และสืออันระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ อาจารย์ก็ไม่มีทางรู้หรอก”
เซียงหลีขึ้นเสียง “กระดาษย่อมห่อไฟไม่มิด วันสองวันคงไม่เป็นไร แต่เมื่อเวลาผ่านไป ใครจะรับประกันได้ว่าผู้อาวุโสเถียนจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ?”
เฉียนซานเสวี่ยกำลังจะตอบ
เฉินสืออันหัวเราะเบา ๆ “พี่หญิงเฉียน การที่ท่านถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ข้า ผลที่ตามมาร้ายแรงยิ่งกว่าการฝึกวิชาดาบเพลิงคลั่งเสียอีก เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
หากข้าทำให้ท่านเดือดร้อนขึ้นมา ข้าคงไม่อาจอยู่อย่างสบายใจไปชั่วชีวิต
ท่านวางใจเถิด เรื่องวิชาดาบเพลิงคลั่ง ข้าจะหาทางจัดการเอง”
“เจ้าจะไปหาวิธีอะไรได้?”
เฉียนซานเสวี่ยถอนหายใจ “เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือเจ้าต้องหยุดฝึกวิชาดาบเพลิงคลั่งโดยเร็ว แล้วหาทางเอาวิธีปรุงโอสถขจัดเพลิงจากเย่ซีเฉิงมาให้ได้
เรื่องโอสถขจัดเพลิง รอพวกเรากลับถึงป้อมปราการแล้ว ข้าจะช่วยคิดหาทางให้
ส่วนเรื่องเคล็ดวิชา...”
“พี่หญิงเฉียน เรื่องวิชาดาบเพลิงคลั่งข้ามีแผนอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
เฉินสืออันขัดจังหวะเฉียนซานเสวี่ย แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “ตอนนี้พวกเราอาจกำลังเผชิญปัญหาใหญ่”
พอได้ยินเช่นนั้น ความสนใจของเฉียนซานเสวี่ยกับเซียงหลีก็ถูกดึงไปทันที